SHEFFIELD - Vorig jaar, rond de verjaardagen van Jan Poot en mij begin mei, sprak ik de wens uit om nog eens naar The Crucible te gaan. De plannen waren snel gemaakt. Na een afspraak bij mij in Roosendaal — waarin we bespraken hoe we ernaartoe zouden reizen — regelde Jan vrijwel alles, terwijl ik druk was met snookercoachen. Het enige wat ik zelf nog moest doen, was het visum aanvragen. Dat was gelukkig zo geregeld.

Een week voor vertrek kwamen de e-mails binnen met de tickets voor het snookerparadijs én de vlucht. Twee dagen voor vertrek belde ik Jan nog even voor de laatste details. Ik zag dat we om 09:55 zouden vliegen vanaf Eindhoven… eh, nee: het was Amsterdam geworden (bleek toch handiger). Ook moesten we drie uur van tevoren aanwezig zijn. Dat betekende: kwart over zes vertrekken bij Jan.

Ik twijfelde nog of ik de avond vóór vertrek bij Jan zou overnachten of juist heel vroeg die ochtend naar hem toe zou rijden. Jans verbazing was dan ook groot toen ik hem de avond ervoor, rond 18:00, belde dat ik al in de buurt was en om 18:15 voor de deur zou staan.
‘Morgenvroeg toch?’ mompelde hij lachend. Geen probleem: ik mocht blijven logeren.

Dag 1

’s Ochtends propte ik eerst nog snel een Roosendaals worstenbroodje naar binnen en om 06:10 vertrokken we richting Schiphol. Daar werden we afgezet door “vriendin nummer 4” (Jans vriendin Corine) en moesten we onszelf zien te redden. Online inchecken was al gedaan: door de security en daarna wachten.

Jan was wat gespannen, want vliegen is niet zijn favoriete bezigheid. Maar alles ging prima. Het was iets bumpy tijdens het aanvliegen, maar de landing was uitstekend.

Op Manchester Airport namen we de trein richting Manchester Piccadilly en reisden door naar Sheffield. Aangekomen gingen we eerst naar ons hotel, Leonardo’s, en daarna meteen de stad in. Uiteraard stond ook CueZone op het programma. Daar kwam ik direct oude bekenden tegen: Chris Lovell (Head of Coaching bij de WPBSA), en ook Dan Buskin en Peter Holland, beide WPBSA-coaches.

Na een snelle maaltijd in een pub gingen we even terug naar het hotel om kort uit te rusten. Daarna: snel door naar The Crucible.

Judd Trump stond op dat moment 5–4 voor tegen Gary Wilson. Gary begon sterk en pakte het eerste frame, maar daarna volgden wat moeizame, lange frames. Na drie frames kreeg ik flinke last van mijn knieën, dus besloot ik even iets te drinken te halen. Zoals dat gaat in The Crucible: eenmaal buiten mocht ik niet meer naar binnen vóór de interval. Geen ramp — ik maakte wat foto’s in de lobby.

In de vitrines lagen onder andere de kapotte keu van Stephen Hendry en de handschoenen van onze eigen Nederlandse snookerlegende Jan Verhaas (dit keer niet aan het werk in Sheffield). Het meest indrukwekkend vond ik het kleurrijke vest van John Virgo, dat daar hing als eerbetoon; hij overleed eerder dit jaar plotseling.

Na de interval gingen we weer naar binnen. Het bleken de laatste stuiptrekkingen van Gary Wilson. Judd trok het duel definitief naar zich toe met een paar briljante momenten: een rode via een andere rode in de middenpocket en daarna een lastige lange rode in de gele pocket voor perfecte positie op zwart. De overwinning kwam niet meer in gevaar. Gary kreeg nog één kans, maar miste en gaf op.

Daarna moesten we op het scherm nog één frame van de andere tafel afwachten. Zodra dat klaar was, ging het scherm omhoog en kon iedereen genieten van de partij tussen Shaun Murphy en Zhengyi Fan.

Murphy begon het frame met een waanzinnige long pot en rolde vervolgens bruin in het midden, maar miste op 51. Fan speelde het frame uit: 8–8. Murphy leek opnieuw op weg, maar toen ging onverwacht het licht aan de andere tafel weer aan. Shaun schrok zichtbaar en verloor de controle over de witte: hij snookerde zichzelf. Hij raakte groen, maar ook bruin, en het frame ging verder.

Fan ging in, maar Murphy pakte alsnog het frame en kwam op 9–8: nog één frame te gaan voor de winst. Fan won echter het volgende frame.

In het beslissende frame probeerde Fan de tafel leeg te spelen, maar hij verloor stap voor stap zijn positie. In plaats van een prima safety — want zijn safeties waren die avond erg sterk — ging hij voor een lastige middenbal. Hij miste. Shaun, die elke stoot uiterst zorgvuldig voorbereidt en meerdere rondjes om de tafel loopt, voelde de druk, maar executeerde alles perfect. Hij won het frame en daarmee de match, gevolgd door een handdruk voor de referee en Fan, en daarna een vuist de lucht in.

Tijd om naar het hotel te gaan en te slapen.

Dag 2

Na het ontwaken kleedden we ons snel aan — althans, Jan; ik kwam wat trager op gang. Wederom gingen we naar Wetherspoons voor het ontbijt. Onze communicatiestijl bleek daar iets te verschillen.

Ik wilde scrambled eggs in plaats van een spiegelei, geen worst (die vond ik niet lekker), maar extra bacon. Jan nam een uitgebreid ontbijt met alles erop en eraan. Ik kreeg twee toasts met scrambled egg erop, maar het brood was helemaal slap. Even later kwam er nog een schoteltje met bacon. Ook mijn bonen in tomatensaus ontbraken. Ik vroeg daarom netjes om twee nieuwe, knapperige toasts — veel beter.

Na het ontbijt liepen we circa twee kilometer naar een fotospeciaalzaak die om 10:00 zou openen. Mijn 360-camera was namelijk door een windvlaag omver geblazen en de lens was kapot. Helaas hadden ze die niet op voorraad, maar wél hadden we een leuk gesprek met de verkoper, die blij was dat het snooker in Sheffield bleef.

Daarna terug de stad in, even door de overdekte markt gelopen en nog wat winkels bezocht. Vervolgens gingen we richting de Winter Garden, waarna we meteen doorliepen om wat te lunchen (of vroeg te dineren) in een pub. De keuze viel wat tegen. Jan nam loaded fries met kaas en chilisaus — behoorlijk pittig. Ik had mijn dag niet en bestelde iets wat “chicken strings” heette: flinterdunne, droge reepjes kip met wat chilisaus erover. Niet bijzonder, maar genoeg om de maag te vullen.

Daarna weer naar The Crucible voor de volgende sessie:

Neil Robertson vs. Pang Junxu

Helaas opnieuw een wedstrijd met weinig tempo, al waren er wel wat momenten. Neil maakte een opmerkelijke fout door een frame op te geven terwijl hij het nog had kunnen winnen zonder snooker te leggen. Dat leverde hem een waarschuwing en een boete van £250 op. Later in de partij stond hij al bij de trap naar de uitgang toen de referee dacht dat hij opgaf. “Nee joh,” zei Neil lachend, en hij speelde gewoon verder.

De wedstrijd bleef traag. Ik kreeg veel last van mijn knieën en stond tussen de frames regelmatig even op. De ruimte tussen de stoelen is nog krapper dan bij EasyJet-vluchten. Bij 3–2 vroeg ik Jan of hij het goed vond om terug naar het hotel te gaan en daar verder te kijken. Zo gezegd, zo gedaan.

Jan wilde nog even iets drinken in de hotelbar. Daar zag ik Stuart Bingham zitten en vroeg of ik hem wat mocht vragen. Geen probleem. Hij vertelde dat hij meerdere coaches heeft gehad en dat topspelers altijd op zoek zijn naar die laatste 1 à 2% verbetering. Hij gaf aan dat hij een coach altijd minstens twee jaar de tijd geeft om progressie te laten zien. Ook kende hij Raymon Fabrie nog uit diens amateurtijd; ik moest hem de groeten doen.

Na een fotomoment gingen we naar onze hotelkamer. Jan kletste nog vrolijk door terwijl ik ondertussen een serie probeerde te kijken. Zoals het een ADHD’er betaamt, luisterde ik maar half. Opeens werd het stil: Jan lag te slapen. Niet veel later volgde ik zijn voorbeeld.

Dag 3

De laatste dag begon rustig. Snel ontbijten bij — inderdaad — Wetherspoons, daarna meteen naar de Winter Garden. Om 09:30 had ik daar een afspraak met Mark Peeters, Head Coach van CueZone. Helaas kwam Mark pas een uur later, maar dat gaf wel ruimte voor leuke gesprekken met andere wachtende fans.

Toen Mark er eindelijk was, konden we hem helaas maar kort spreken, maar we maakten wél een mooie groepsfoto met alle coaches.

Daarna maakten we nog een laatste wandeling door de stad, dit keer met volle bepakking. Na wat rondslenteren gingen we naar het station en pakten we een trein eerder. Een stoptrein die rustig door het Engelse landschap reed: glooiende heuvels, bossen, weilanden met heggen en stenen muurtjes, en zelfs een aquaduct met longboats. Alleen dat uitzicht is al een reden om nog eens terug te gaan.

In Manchester Piccadilly stapten we over richting Manchester Airport. Daar liepen we vlot door de douane en gingen rechtstreeks naar de terminal. In de dutyfree kocht ik nog snel wat kleine cadeautjes voor het thuisfront. Door vertragingen eerder op de dag liepen alle vluchten achter, maar eenmaal in het vliegtuig was alles relaxed. Jan was zijn vliegangst volledig kwijt.

Na aankomst in Amsterdam werden we opgehaald door Corine en reden we naar Waddinxveen. Daar pakte ik mijn auto en reed door naar huis, waar ik rond 23:05 aankwam. Mijn middelste dochter was opgebleven omdat ze papa enorm had gemist. Even knuffelen en toen naar bed.

En daarmee zat de trip naar Sheffield erop.

Wat een fantastische ervaring was het weer. Absoluut een aanrader voor iedere snookerliefhebber!

Tekst, video & foto's: Corné Kuijpers