BORCULO – De 68-jarige Bennie Deegens uit Borculo heeft besloten zich terug te trekken als voorzitter van de Sectie Driebanden van de KNBB. Het officiële aftreden is voorzien tijdens de najaarsvergadering van de Sectie Driebanden. De sectie gaat op zoek naar een vervanger en Bennie heeft aangeboden de sectie de komende periode nog te willen bijstaan. Deegens was tot mei 2017 ook interim-voorzitter van de CEB, de Europese bond en werd tijdens het congres in Rome opgevolgd door Diane Wild.

 

 

Het aangekondigde vertrek heeft te maken met privézaken. Zelf zegt Deegens dat zijn gezondheid daarin een rol speelt en dat hij meer tijd wil besteden aan zijn gezin en privéleven.
,,Ik ben niet meer één van de jongsten en voorzitter zijn van zo’n grote sectie vergt heel veel van mijn vrije tijd. Als bestuurder wil ik graag leiding geven en vernieuwen. Ik heb een heel goed bestuursteam, met kundige mensen, maar ik vind het zelf tijd om terug te treden’’, aldus Bennie Deegens

Bennie Deegens was tweeënhalf jaar geleden de opvolger van Santos Chocron. Hij was een fervent voorstander van de huidige buitenlandersregeling (onbeperkt aantal buitenlandse spelers in teamwedstrijden), heeft het voortouw genomen in de overeenkomsten met diverse sponsors en probeerde de contacten tussen bestuur en spelers te verbeteren. Met Paul Brekelmans, zijn rechterhand binnen het bestuur, heeft Deegens een opzet gemaakt voor de ontwikkeling van jonge talenten, die in de komende maanden onder zijn impuls verder wordt geoptimaliseerd.

Deegens heeft ook andere grote verdiensten in de biljartsport. Behalve voorzitter van de CEB en de Sectie Driebanden was hij jarenlang teamleider van het succesvolle topteam van Etikon met Jean Paul de Bruijn, Patrick Niessen, Henri Tilleman en later Frédéric Caudron. Hij veroverde met dat team tien Nederlandse titels en won vijf keer het Europees kampioenschap. Verder was hij mede initiatiefnemer van biljart.tv, maakte hij deel uit van de werkgroep dopingpreventie en heeft hij meerdere jaren in het bestuur van KNBB Vereniging Carambole en ook enkele jaren in het Bondsbestuur KNBB onder andere als portefeuillehouder Topsport gediend. De Grand Dutch is mede op zijn initiatief ontstaan.

 

 

,,Ik ben niet verloren voor de biljartsport, hoor. Mijn hart ligt bij deze sport en ik zal echt nog wel hand- en spandiensten verlenen. Het zal alleen iets minder in de schijnwerpers zijn’’, aldus Bennie Deegens.

Mede namens medewerkers, directie en bestuur KNBB alvast heel veel dank en waardering voor de inzet en betrokkenheid die Bennie aan de (inter)nationale biljartsport heeft gegeven.

 

Tekst: Frits Bakker
Foto’s Bennie Deegens ©Paul Brekelmans

In deze nieuwe serie artikelen laten wij bekende biljarters aan het woord. Waar komen ze vandaan? Hoe beleven ze hun sport? Waar zijn ze het meest trots op? En hoe gaan ze om met tegenslag?

Het verhaal achter de biljarter, dus.

We beginnen met Sander Jonen. Deze charismatische Amsterdammer kende grote hoogtepunten met mooie biljarttitels in driebanden en artistiek, maar kende ook dieptepunten door ziekte. Niettemin blijft hij altijd positief, competitief en ambitieus. En, hij neemt zelden een blad voor de mond! Een portret.

 

 

Sander, je was al op jonge leeftijd zeer goed. Hoe kwam dat?

Ik ben op mijn achtste jaar begonnen met biljarten in het café van mijn vader en moeder in Amsterdam West. Al snel kreeg ik les van de beste leraar in de klassieke spelsoorten, Gerard Klinkert. Hij leerde mij de technische kneepjes van het biljarten.

Veel kon ik in het café niet trainen omdat het biljart vrijwel altijd bezet was door de klanten die mij af en toe toch graag uitdaagden voor een partijtje. Dit stopte op moment dat ze te lang op hun stoel moesten blijven zitten omdat ik de tafel rond ging. Twee jaar lang mocht ik alleen nog met links spelen – waarvan ik nu veel profijt van heb met het driebanden.

 

“Twee jaar lang mocht ik alleen nog met links spelen – waarvan ik nu veel profijt van heb met het driebanden”

Mijn eerste nationale titel kwam op mijn 11e jaar meen ik in de libre hoofdklasse en direct daarachter de winst in de Coupe van Beem, die al jaren niet gewonnen was door Nederland. Op mijn 13e was ik de klassieke spelsoorten eigenlijk wel zat en wilde ik alleen maar driebanden. Helaas werd dit destijds niet goed ondersteund en heb ik drie jaar lang geen keu meer aangeraakt. Op mijn 16e heb ik weer de keu opgepakt en ben driebanden groot gaan spelen.

 

 

Je ging toen driebanden, maar stapte al snel over op artistiek. Waarom? Wat spreekt jou zo aan in artistiek biljart?

In Amsterdam werd er veel artistiek gespeeld. Ongeveer tien spelers trainden wekelijks in Biljartcentrum Sloterdijk in Amsterdam dit fascinerende spel. Er werd een toernooi georganiseerd voor driebanders die nog nooit artistiek gespeeld hadden onder begeleiding van diverse Nederlandse toppers.

Na één figuur spelen was ik verkocht! Het gevoel om een figuur te maken was geweldig en je kon er doodziek van zijn als je hem de volgende keer miste.

Het eerste grote toernooi met diverse internationale toppers wat ik speelde na een paar maanden trainen werd ik gelijk derde! Mijn eerste titel kwam in 1999-2000 in Hattem

Ik trainde in Amsterdam samen met wijlen Johan Luising en nationale topper Ruud de Vos. Doordat wij samen trainden maakten we elkaar sterker en sterker. We hebben met zijn drieën elf jaar achter elkaar de titel bij de Masters naar Amsterdam gehaald. Ik kan je vertellen: in het land werden ze er gek van!

Het artistiek wereldje was klein en super amicaal. We aten, dronken en deelden hotelkamers met elkaar een echte biljart familie.

 

“Ik ben er zeker voor om naast een kampioenschap ook een trickshot kampioenschap te maken om zo nog meer spektakel te krijgen”

 

Artistiek biljart is relatief klein: slechts weinig spelers beoefenen dit. Hoe komt dat? Wat is er volgend jou nodig om artistiek populairder te maken? Meer vrije figuren misschien, improvisaties, jury? Meer trickshots? Of juist niets van dit alles?

Het grote probleem is natuurlijk de trainingsmogelijkheden. Slechts enkele spelers hebben thuis een tafel om artistiek op te trainen. In geen enkel biljartcentrum staat een matchtafel waar je artistiek kunt trainen. Dit is natuurlijk omdat alle figuren ingetekend worden op de tafel, en je er dan eigenlijk niet meer op kunt driebanden.

Er wordt binnen de CEB en UMB gesproken over vernieuwing van het artistiek. Ik ben bij diverse gesprekken geweest, en heb mijn advies hierover gegeven. Vrije figuren of een jurysport ervan maken is naar mijn mening onmogelijk. Wie laat je jureren bijvoorbeeld? Maar ik ben er zeker voor om naast een kampioenschap ook een trickshot kampioenschap te maken om zo nog meer spektakel te krijgen. Mijn bekende shot over het bier heen kan nog veel hoger en daardoor spectaculairder. Een megakick als je achter de keu staat met 45 volle glazen bier naast je en no way back!

Over het spel zelf ben ik simpel: het moet sneller en flitsender. Dit bereik je met kortere sets en kortere wedstrijden. Alleen willen de toppers er moeilijk aan omdat ze daardoor veel kwetsbaarder zijn. Hierdoor wordt het een nog mentaler spelletje dan het al is. Hoe meer druk op een wedstrijd hoe beter. Dat wil het publiek toch zien? Heerlijk!!!

 

 

Hoe/waar bereikte jij je topniveau? En welke titels, kampioenschappen of prestaties ben je het meeste trots op?

Ik ben eigenlijk pas echt beter gaan spelen na de overstap van ivoor naar Aramith rond 2002. Mijn speelstijl is gebaseerd op veel techniek en controle over de ballen, en die controle kreeg ik na een aantal jaren met Aramith. Ik had ooit twee keer een teleurstellend EK gespeeld waarvan één met ivoor en één met Aramith toen dit net ingevoerd was. Het EK in 2005 werd mijn definitieve doorbraak internationaal.

In het verre oosten van Turkije werd ik nipt uitgeschakeld in de halve finale die op mijn matchpunt nog werd onderbroken door de arbiter die niet goed werd en afgevoerd werd per ambulance. Het werd uiteindelijk brons met het gevoel dat ik hier had kunnen winnen.

Elke titel die ik heb kunnen winnen is prachtig maar natuurlijk is er altijd één de mooiste. Mijn eerste WK in Amsterdam moest hem gaan worden. Ik zat zelf in de organisatie die anderhalf jaar bezig was om er een prachtig toernooi van te maken. We hadden afgesproken dat ik de laatste vier maanden me niet meer bezig zou houden met de organisatie en alleen nog maar zou trainen 4/5 dagen per week.

Alles maar dan ook alles was in het werk gezet om de titel te pakken. De tafels maximaal laag in de arena vanwege mijn lengte, elke maand een nieuw laken om op te trainen en arbiters die samen met mij trainde om de ballen keer op keer neer te leggen. Echt iedereen werkte mee.

 

“Ze zeggen wel eens dat de Kuip ontploft bij winst, maar hier voelde je ook zeker de vloer bewegen na de overwinning”

Op de avond voor het toernooi was ik samen met Rob Scholtes (mijn trainingsmaatje) nog bij De Wereld Draait Door voor het 50e en laatste interview die week.

Ik kan je verzekeren dat de druk om te winnen behoorlijk groot was. Ik kon toch al die mensen niet telleurstellen? Ik groeide in het toernooi en speelde dus partij na partij steeds sterker tot ik in de kwartfinale op vrijdagnacht om 01:00 het beslissende punt maakte in een bomvolle biljartzaal. Ze zeggen wel eens dat de Kuip ontploft bij winst, maar hier voelde je ook zeker de vloer bewegen na de overwinning.

Ik voelde dat het goed ging komen op de finaledag ondanks dat ik s ’nachts geen oog had dicht gedaan door de adrenaline die door mijn lijf spoot.

In een bomvolle zaal en voor de camera’s van de NOS en diverse andere regionale zenders voelde ik me ontketend. Ik zag en hoorde helemaal niemand: ik was in een roes van concentratie, en niet meer te stoppen.

Toen de laatste bal van Walter Bax in de finale mis ging ontplofte de zaal nog tien keer erger dan de avond ervoor, en was het feest compleet. Ik heb de organisatie hun belofte nagekomen maar ook zeker die naar mezelf toe.

Het winnen van een WK geeft je zo’n vreselijk goed gevoel en dan nog in eigen huis ook, daar teer je de rest van je leven op. 

Dat alles gezegd hebbend: de mooiste titel, die moet nog komen! Dat klinkt misschien arrogant, maar die titel komt er echt.

 

“De mooiste titel, die moet nog komen”

 

 

In het tweede en laatste deel van dit portret:

Het belang van positiviteit, Jonen’s tumor, en zijn ambities

 

 

Tekst: Rolf Slotboom

Foto’s ©Ton Smilde en ©Paul Brekelmans

NAREJOS – De omgeving is bekend bij Joey de Kok, de speelzaal ook en hij kent op zijn minst een paar van de spelers. De 20-jarige Zeeuw vertrekt morgen (woensdag) naar de Spaanse kustplaats Narejos, vlakbij Murcia voor zijn eerste kennismaking met een wereldkampioenschap driebanden voor junioren. ,,Ik heb er ontzettend veel zin in en hoop dat ik voor een stuntje kan zorgen’’, kijkt hij aan de vooravond vooruit.

 

 

Met vier Europese kampioenschappen in zijn bagage en als veelvoudig en regerend Nederlands kampioen bij de junioren is het debuut op een WK een belevenis waar Joey de Kok al lang naar uitkijkt. Vorig jaar was hij er net niet bij in Egypte, nu, in zijn voorlaatste jaar als junior staat hij tegenover de sterke Koreanen, Spanjaarden, Zuid-Amerikanen en andere talenten uit de wereld van het driebanden. ,,Mijn voorbereiding is goed geweest, ik heb heel hard getraind’’, verzekert hij. Zijn trainer/coach is Jean Paul de Bruijn, die onderschrijft dat zijn leerling mooie stappen heeft gemaakt en veel progressie toont. Joey de Kok: ,,Jean Paul is al zes jaar mijn trainer. Ik krijg twee keer per maand twee uur les en heb al heel veel geleerd.’’

,,We zijn dit jaar gerichter gaan trainen’’, maakt De Kok duidelijk. ,,Jean Paul heeft me zien spelen op het EK in Brandenburg en op het NK in Sluiskil. Daar heeft hij voor zichzelf analyses van gemaakt. Ik moet bijvoorbeeld langer blijven staan na een afstoot en meer gevoel in de bal leggen. Dat zijn zo maar wat technische aspecten. Ik hoop dat het zich vertaalt in mijn resultaten.’’

 

 

Trainen doet de Zeeuwse heftruckchauffeur uit Lewedorp meestal met zijn vader Wim de Kok. ,,We hebben een eigen biljarttafel, waar we soms tegen elkaar spelen, maar ook trainen op bepaalde spelpatronen. Ik doe het liever dan alleen trainen. Zo kunnen we elkaar motiveren.’’ De progressie in zijn spel en moyennes heeft zich dit jaar doorgezet. Joey: ,,Deze week heb ik in Nederland en België partijen gespeeld van net boven de één gemiddeld. Dat zal ik zeker nodig hebben om op het WK een klein kansje te maken om de voorronde te overleven.’’

De Spaanse organisatie is bekend: Joey de Kok speelde er vorig jaar het Europees kampioenschap, waar de Spanjaard Carlos Anguita kampioen werd. ,,Hij is één van de drie spelers in mijn poule, dus een sterke tegenstander. De Koreaan Beomyeol Lee schat ik ook heel hoog in. Ik geef mezelf wel een kans tegen de Zuid-Amerikaan Brian Peralta, maar om voor een stuntje te zorgen zal ik ook van één van die andere twee moeten winnen. Het voordeel is dat ik een outsider ben, dat ik er eigenlijk niets te verliezen heb. De druk ligt veel meer bij die andere spelers. En ik verwacht ook dat ik me kan optrekken aan die sterke spelers.’’

,,Het is in elk geval een prachtige ervaring, een mooie omgeving, vlak aan zee. Mijn vriendin, mijn vader, moeder en opa gaan mee als supporters. En Paul Brekelmans is mijn begeleider namens de bond. Ik kijk vooral uit naar de kennismaking met de Koreanen. Myung-Woo Cho, die zijn titel verdedigt, heeft een snelle doorbraak gemaakt. En ook die andere Koreaanse spelers, van wie Jung Ju Shin volgend jaar een paar wedstrijden voor Dallinga speelt in de competitie, zijn geplaatst met hoge gemiddeldes.’’

 

 

De Koreanen, weet ook Joey de Kok, staan bekend als trainingsbeesten. De 19-jarige Myung Woo Cho doet een gooi naar zijn tweede opeenvolgende wereldtitel. Dani Sánchez, de nummer één van de wereld, regerend en viervoudig wereldkampioen, ziet Myung-Woo als het grootste natuurtalent dat hij ooit op het biljart heeft gezien. ,,Hij heeft een fantastische speelstijl en een prachtige techniek, concentratie en mentaliteit”, verzekert de Spanjaard, die zelf als junior nooit een wereldkampioenschap heeft gespeeld. ,,Hij traint bijna elke dag in mijn club in Seoul en is meer dan een vriend geworden.”

Wat maakt Myung Woo Cho zo speciaal ten opzichte van andere jonge spelers?
Dani Sánchez: Hij heeft zijn talent gekregen van de natuur, zoals ik dat ooit eerder heb gezien bij Dion Nelin. Hij verbaast me vaak met het gemak waarmee hij heel moeilijke ballen speelt. De afstoot is zó recht, de techniek zó mooi en zijn concentratie is ongelooflijk voor zo’n jonge speler. Heel veel jonge Koreaanse talenten hebben een prachtige techniek, maar Myung-Woo Cho is bijzonder, nog mooier en beter in zijn spel en met zijn afstoot dan al die anderen. Technisch zijn die Koreaanse jongeren allemaal heel goed. Ze hebben een bijzondere manier van trainen aan het begin van hun carrière: trainen zonder bal, of soms met één bal, dagenlang vele uren, om de afstoot en de techniek onder de knie te krijgen.’’

Het wereldkampioenschap gaat vrijdag (15 september) van start en duurt tot en met zondag 17 september. De speelzaal is het Centro de Alto Rendimiento in Los Narejos, vlakbij Murcia, waar de Spaanse opleidingsschool is gevestigd.

 

 

De deelnemers aan het kampioenschap:

Myung-Woo Cho, Zuid-Korea (1.600), titelverdediger. 
Carlos Anguita, Spanje (1.154)
Mario Mercader, Spanje (0.676)
Gwendal Marechal, Frankrijk (1.135)
Tobias Bouerdick, Duitsland (0.825)
Arda Güngör, Turkije (0.875)
Joey de Kok, Nederland (0.692)
Caro Nelson, Colombia (0.899)
Christian Sanchez, Colombia (0.671)
Brian Peralta, Peru (0.511)
Mauro Salvador, Argentinie (0.782)
Jung-Ju Shin, Zuid-Korea (1.981)
Beomyeol Lee, Zuid Korea (1.288)
Shota Funaki, Japan (0.800)
Youssef Ossama, Egypte (0.830)
Daniel Pena, Spanje (0.792).
De poule-indeling:

Poule A:
Myung-Woo Cho
Youssef Ossama
Mario Mercader
Mauro Salvador

Poule B:
Carlos Anguita
Beomyeol Lee
Brian Peralta
Joey de Kok

Poule C:
Caro Nelson
Gwendal Marechal
Tobias Bouerdick
Shota Funaki

Poule D:
Jung-Ju Shin
Christian Sanchez
Arda Güngör
Daniel Pena.

Tekst: Frits Bakker
Foto’s:
Joey de Kok ©Paul Brekelmans
Joey met zijn vriendin Ilona tijdens het EK
Joey met zijn vader Wim en moeder Wendy tijdens het EK
De grote favoriet, de Koreaan Myung-Woo Cho ©Kozoom

Banner foto archief: ©Ton Smilde

 

Van 17 t/m 27 november wordt in Doha Qatar het WK Heren, Dames en Senioren voor amateurs gehouden. Aanmeldingen voor dit evenement loopt via de nationale bonden van de bij de INTERNATIONAL BILLIARDS & SNOOKER FEDERATION aangesloten landen. Voor Nederland is dit de KNBB sectie snooker.

 

Van ieder land mogen de volgende deelnemers worden opgegeven.

•             Heren: 3 spelers (Dit jaar heeft de Nederlandse Kampioen bij de Junioren recht op plek 3)

•             Dames: 4 speelsters

•             Senioren: 3 spelers

 

De selectie methode is beschreven in het “Reglement internationale uitzending sectie snooker” wat te vinden is op de KNBB site (https://www.snooker.nl/organisatie/reglementen-0). Nieuw in het reglement uitzendbeleid is dat de Nederlandse Kampioen niet meer hoeft te voldoen aan de 51% regel voor de betreffende categorie. Voor de rest van de spelers geldt deze regel nog wel. Spelers die niet aan de uitzendvoorwaarden voldoen kunnen dispensatie hiervoor aanvragen bij de sportcommissie.

 

Het inschrijfgeld bedraagt $70,- per speler.

 

Meer informatie is te vinden op:

http://www.ibsf.info/index.php?option=com_k2&view=item&id=692:tournament-info-2017-ibsf-world-snooker-championships-men-women-and-masters&Itemid=180

 

Spelers die namens Nederland aan het WK willen meedoen, kunnen zich tot uiterlijk vrijdag 6 oktober aanmelden bij Kevin Chan (ckchan@xs4all.nl).

 

Qatar kent momenteel veiligheidsrisico’s (code geel). In de regio heersen spanningen. Een aantal buurlanden en landen in de regio (onder andere Saoedi-Arabië, Verenigde Arabische Emiraten, Bahrein, Jemen, Libië en Egypte) heeft de diplomatieke relaties met Qatar verbroken. De landsgrens met Saoedi-Arabië is gesloten. Meer informatie hierover is te vinden op https://www.nederlandwereldwijd.nl/reizen/reisadviezen/qatar. Mocht het reisadvies van het Ministerie van Buitenlandse Zaken verslechteren naar code oranje of code rood dan zal de KNBB sectie Snooker eventuele uitzending van spelers heroverwegen.

“Onmogelijk is een opinie. Geen feit.”, aldus een sporter met een handicap.

Samen sporten en bewegen de normaalste zaak van de wereld maken, dat is ons doel. Samen werken aan gelijkwaardige sportparticipatie in Nederland.

Dit is het doel van de online community Uniek Sporten. De website is op 9 september gelanceerd.

 

 

Het vinden van een passende sport is een essentieel onderdeel van Uniek Sporten. We werken samen met WMO regio’s en sportloketten om het sportaanbod in kaart te krijgen. Al bijna 80% van het sportaanbod in Nederland is in Uniek Sporten te vinden. En je kunt sportaccommodaties beoordelen op toegankelijkheid, hierbij werkt Uniek Sporten samen met het Mulier Instituut.

Al 20 biljartverenigingen hebben zich hierbij aangesloten! Maar meer is altijd mogelijk – en misschien wel wenselijk.

Het doel is om zoveel mogelijk mensen in beweging te krijgen.

 

 

Wil je meewerken aan relevante, niet commerciële content voor de doelgroep van Uniek Sporten dan kan dit door Uniek Sporten te tippen. Je kunt informatie, mooie verhalen of tips mailen aan storytelling@fondsgehandicaptensport. En wie weet, plaatsen zij het bericht, of nemen contact met je op voor meer achtergrondinformatie. Uiteraard ben je ook meer dan welkom om de verhalen te delen met jouw achterban.

Op deze pdf alle informatie!

 

Tekst & foto’s: Uniek Sporten
Bewerking: Rolf Slotboom

 

 

Goede arbitrage is cruciaal voor een goed en eerlijk spelverloop bij biljarten, ongeacht hoogte van het spelniveau, en ongeacht de discipline.

Nederland is in de gelukkige omstandigheid te beschikken over een aantal zeer goede arbiters.

In deze artikelserie spreken we enkele van deze toparbiters en vragen we naar hun ervaringen.

Vandaag één van onze meest bekende arbiters uit (o.a.) biljart artistiek, Ewald Holzhaus.

 

 

Ewald, hoe lang bent u al arbiter, en hoe bent u begonnen?

Ik ben arbiter sinds 1987, ik vier dit jaar dus mijn 30-jarig jubileum. :-) Gewestelijk arbiter sinds 1991, kandidaat nationaal arbiter klassieke spelsoorten sinds 2007, nationaal arbiter sinds 2009, CEB arbiter sinds 2010. Kandidaat nationaal arbiter en nationaal arbiter biljart artistiek sinds 2003, CEB arbiter sinds 2008.

Op dit moment arbitreer ik voornamelijk biljart artistiek.

 

 

Wat is er eigenlijk leuk aan arbitrage? 

Het mooie aan arbitrage is de combinatie van leiderschap en de dienende rol. Vergelijk het met het vak van minister, dat woord betekent ‘dienaar’ (in de praktijk realiseren velen zich dat niet :-) . Ik ben er ten dienste van de spelers, bewaak de omstandigheden en observeer en beoordeel het spel naar beste kunnen zonder in de weg te lopen of op te vallen, zodat beide spelers het beste van zichzelf kunnen geven. Als er een fout gemaakt wordt neem ik een beslissing en als er onrust aan tafel is grijp ik in: daar komt leiderschap om de hoek kijken. Verder beschouw ik mijzelf na al die jaren nog steeds als de meest bevoorrechte persoon aan tafel: ik mag de kunsten van de spelers van het meest nabij meemaken en ik ben bovendien degene die de beslissingen neemt.

 

“Ik ben er ten dienste van de spelers”

 

 

Arbitrage wordt wel eens omschreven als een ambacht: het betreft maatwerk en vereist o.a. spelregelkennis, psychologisch inzicht en een scherp waarnemingsvermogen. Wat is volgens u het kenmerk van een goede arbiter? En wat is uw eigen sterkste punt?

Het kenmerk van een goede arbiter is dat hij zichzelf niet op de voorgrond plaatst. Het spel gaat niet om de arbiter maar om de spelers. Het aloude credo “een goede arbiter valt op door niet op te vallen” gaat nog steeds op. Van mijzelf vind ik mijn sterkste punt dat ik resoluut ben en “streng doch rechtvaardig”. Dit geeft helderheid naar spelers en publiek.  

 

“Het menselijke aspect dient men absoluut niet uit het oog te verliezen”

 

Wat is binnen uw discipline(s) een belangrijk aandachtspunt? Wat is in potentie iets dat conflicten kan veroorzaken bij uw discipline, en waar goede arbitrage onenigheid kan vorkomen?

Het menselijke aspect dient men absoluut niet uit het oog te verliezen. Er zijn natuurlijk regels, maar er moet gearbitreerd worden naar de geest en niet naar de letter van het reglement. Ik zie regelmatig dat er onrust en conflicten met spelers ontstaan als arbiters zich ijzerenheinig, triomfantelijk of arrogant opstellen bij een genomen beslissing.

 

 

In geval van twijfel over een al dan niet gemaakt punt, hebben spelers aan tafel dan nog een rol? Heeft het publiek een rol? Heeft u wel eens een beslissing teruggedraaid op basis hiervan? (En, kunt u hier een voorbeeld van geven? Mag ook van wedstrijden zijn die niet door u zijn gearbitreerd)

Spelers hebben hier wel een rol maar het publiek zeker niet. Ik heb wel meegemaakt dat ik geen carambolage constateerde en een speler daarom aftelde, waarna de tegenstander mij er op wees dat volgens hem de bal wel degelijk raak was. Wie ben ik dan om zo’n situatie te volharden in mijn standpunt? Ik heb diverse gevallen meegemaakt dat arbiters in dergelijke gevallen op hun strepen bleven staan, waarna de tegenstander naar de tafel liep, een wilde stoot maakte die gegarandeerd mis was, waarna de eerste speler weer kon spelen. Irritatie en onrust alom, die de kwaliteit van het spel en de sfeer bederft. Hier dus ook: verlies het menselijke aspect niet uit het oog.

 

 

Welke arbiter is uw voorbeeld? (En waarom)

Ik ben gecharmeerd van de wijze van arbitreren van Hans Berkhout. Hij straalt een enorme rust uit, beweegt ook rustig aan tafel en staat vrijwel altijd op de goede plek opgesteld. Daarnaast kan hij op onnavolgbare wijze handhaven.

 

“Ik ben gecharmeerd van de wijze van arbitreren van Hans Berkhout. Hij straalt een enorme rust uit, beweegt ook rustig aan tafel en staat vrijwel altijd op de goede plek opgesteld”

Een voorbeeld: bij een internationaal toernooi was er een vooraanstaande buitenlandse speler die luidkeels een hoop misbaar maakte. Hans loopt naar de man toe en vraagt hem op montere toon met een vriendelijke glimlach: “Do you want to go home?”. De speler kruipt terstond in zijn schulp en houdt zich de rest van de partij koest.

 

 

Welk toernooi/evenement was voor u een hoogtepunt? (En waarom?)

Ik was heel blij dat ik in 2013 bij het EK in Brandenburg de finale van het biljart artistiek mocht arbitreren, die live werd uitgezonden door Kozoom. Zo’n finale is toch echt een speciale wedstrijd, waarbij de zenuwen ook bij de arbiter een rol spelen. Dan is het zaak te accepteren dat die nervositeit er is in plaats van hem te ontkennen of weg te drukken. Juist omdat de zenuwen er mochten zijn konden ze verdwijnen en plaats maken voor concentratie. Zo kon ik met volle teugen genieten van een zeer spannende finale, die ik (al zeg ik het zelf) vlekkeloos leidde.  

 

“Freek Ottenhof ging vanaf acquit uit en hij complimenteerde mij na de partij met mijn manier van arbitreren. Naar zijn zeggen had die enorm bijgedragen aan zijn prestatie”

Een ander hoogtepunt voor mij was ergens in de jaren ’90 een partij 57/2 van Freek Ottenhof die door mij gearbitreerd werd. Ik was daar als gewestelijk arbiter, tijdens de halve finale van de kadercompetitie. Tot op dat moment had ik zelfs nog nooit meegemaakt dat iemand in één beurt uit ging (in mijn district Amsterdam werd en wordt er niet op hoog niveau gebiljart). Freek ging vanaf acquit uit en hij complimenteerde mij na de partij met mijn manier van arbitreren. Naar zijn zeggen had die enorm bijgedragen aan zijn prestatie.

 

 

Welke beslissing die u heeft genomen was het moeilijkst, of bent u het meest trots op? (Indien mogelijk, met korte uitleg van de situatie/beslissing)

Ik heb in 2013 bij een Grand Prix biljart artistiek ereklasse in de rol van hoofdarbiter een speler, die zich ernstig misdroeg jegens de arbiter en de tegenstander, het verder spelen moeten ontzeggen. Het was uitermate vervelend voor alle betrokkenen en het was een gênante situatie, maar een andere optie was helaas niet meer mogelijk.

Een beslissing waar ik trots op ben: bij het WK biljart artistiek 2006 in Amsterdam speelde Sander Jonen tegen Madou Touré in de halve finale. De laatste speler kwam met een lichtblauwe wollen muts op zijn hoofd de arena binnen. De hoofdarbiter en ik keken elkaar even aan, ik zei tegen haar: ‘die muts gaat af hè’, en het antwoord was: ‘ja, die gaat af’. Touré klaagde tegen mij over oorpijn, ging vervolgens tijdens zijn inspeeltijd minutenlang op zijn rug op het biljart liggen met zijn hoofd opzij gedraaid zodat zijn pijnlijke oor verwarmd werd, kortom hij maakte er een hele show van. Ik besloot om hem maar een tijdje zo laten liggen, omringd door gretig klikkende fotografen. Er tegenin gaan zou op dat moment koren op zijn molen geweest zijn. Vervolgens heb ik hem laten inspelen en heb ik er met de CEB-afgevaardigde voor gezorgd dat de muts vervolgens af ging en we konden daarna ‘gewoon’ aan de halve finale beginnen.

 

 

Het Ambacht van Goede Arbitrage Deel 1: Paul Brekelmans

 

Tekst: Rolf Slotboom
Foto’s: ©Henry Thijssen
Foto met Sander Jonen en Jop de Jong: ©Ton Smilde/Kozoom

Uitgelichte foto GP Capelle 2017: ©Stefan Osnabrug
 

OOSTERHOUT/APELDOORN – De Nederlandse competitie in de eredivisie driebanden is vandaag van start gegaan met 26 spelers uit eigen land, 11 Belgen, 6 Duitsers, 6 Turken en 2 Fransen. De eerste tikken zijn vooral uitgedeeld door de oosterse teams. Bousema Lochem was de enige 8-0-winnaar na een slopend jaar van bikkelen tegen degradatie. Dinand Prinsen coachte zijn team in het verre Sluiskil naar een mooie 6-2 zege op Dallinga. A1 Biljarts opende knap en verrassend en de Hagenaars van SIS, gesteund door een trouw clubje supporters, sleepten in het Brabantse, thuisprovincie van de sponsor, een keurige 6-2 over de eindstreep.

De buitenlandse vuurpijlen kwamen met name van Tayfun Tasdemir, de enige speler met 2.000 gemiddeld en Martin Horn, die net een beurtje meer nodig had. Het meest boeiend was het in het slot van de partijen tussen Kurt Ceulemans en Dave Christiani (40-38) en Davy van Havere tegen Raimond Burgman (40-38). Stefan Galla had aan de finish de grootste voorsprong tegen Emilio Sciacca (40-20), net als Gerwin Valentijn dat deed tegen Kenny Miatton. Raymund Swertz tegen Patrick Vasseur was de meest kommervolle partij van de eerste speeldag: 40-21 in 43 beurten.

 

 

De Bousema boys sloegen na de pauze toe tegen MCR, toen Martin Horn en Steffan Galla zich ontdeden van Frings en Sciacca. ,,Wat een mooie start”, glunderde Ronny Hazenwinkel, de teamchef, die vorig jaar tot het eind tegen degradatie moest vechten. De andere oosterlingen, van Dinand Prinsen, keerden met vrolijke gezichten terug uit Sluiskil (6-2 winst). ,,We hebben het zeker verdiend als je naar onze gewonnen partijen kijkt.” Dick Jaspers versloeg Frédéric Caudron met 40-33 in 26 en trok zo de eerste kraker van deze competitie naar zich toe. Steven van Acker voorkwam een dreigende 0-8 door in het laatste part tegen Anno de Kleine met twee keer vier en één keer vijf de winst te grijpen.

Het DPC van Danny Molier, de grossier in buitenlanders, was de meest onverwachte winnaar van deze ronde. Birol Uymaz bedwong Ronald Forthomme op het altijd lastige centrecourt in Den Hoek (40-36 in 24), nadat Martin Spoormans (twee beslissende plaagstootjes van zeven net voor de pauze) en Richard Bitalis tegen Raymon Groot, de oude maestro tegen de jonge belofte, met 40-33 in 40 de aanzet hadden gegeven. Peter Ceulemans had een ‘het-liep-na-de-rust-voor-geen-meter’ excuus. Barry van Beers kon de meubelen met een winstpartij niet meer redden.

 

 

Dat gold ook voor Tayfun Tasdemir, de beste dagwinnaar, in de uitwedtrijd met De Veemarkt tegen A1 Biljarts. Het leed was al geleden voor de debutant, omdat Ronny Lindemann (sterk slot), Martien van der Spoel en Kay de Zwart (zestien nullen in zijn eerste 20 beurten, 11 winnende punten in zijn laatste 5) het thuisteam in de wolken hadden gebracht.

Kurt Ceulemans en Jerry Hermans gaven de campingbewoners een vliegende start tegen L&B, dat op voorhand wordt gezien als een van de topfavorieten. Dave Christiani en John Tijssens werden in het bolwerk van de ‘Eekhoorns’ de boom ingejaagd. Eddy Merckx (40-25 tegen Frans van Kuyk in 24) en Gerwin Valentijn (40-20 in 28 tegen Miatton) brachten de score in balans.

 

 

De schoonmakers van SIS, met een overwegend Haagse tongval, joegen de tornado pas na de pauze door de speelzaal van ’t Hartje, nadat voor de rust de nieuwe bezem van Raimond Burgman nog wat stroef in de hand lag (verlies tegen Davy van Havere, 40-38 in 28). Jeffrey Jorissen was de beste winnaar van het team in 25 beurten tegen Ad Koorevaar. Glenn Hofman rekende vrij smetteloos af met Peter De Backer (40-28 in 27 en op de valreep haalde Jean van Erp de volle winst binnen tegen Savas Bulut met een beslissende slotserie van vier.

Vijf teams gaan aan kop na de eerste speeldag: Bousema Lochem, SIS Schoonmaak, HCR Prinsen, A1 Biljarts en DPC. Dat belooft gelijk al twee topduels voor de tweede ronde: SIS-A1 Biljarts en HCR Prinsen-DPC.

Tekst: Frits Bakker
Archieffoto’s: Jerry Hermans ©Stefan Osnabrug, Kay de Zwart ©Ton Smilde, Stefan Galla ©Jaap Gonning

NIEUWEGEIN – De eerste schoten voor de boeg zijn al afgevuurd, de echte start is niet ver meer weg. Het Haagse bastion van Jorissen heeft met de komst van Carl Verhoeven (SIS) nog niet echt een grote schoonmaak aangekondigd, maar de spectaculaire presentatie moet de voorbode zijn voor een prachtig gevecht in de hoogste regionen van het driebanden. En wat een start mogen we zondag al verwachten: Caudron tegen Jaspers in Sluiskil.

 

 

De Buffalo league met zijn twaalf teams staat aan de aftrap van een lange competitie. De mutaties hebben zich vooral afgespeeld rond de sponsoring en de locaties. De kampioen van vorig jaar, Eureka, is gestopt, de spelers zijn opgegaan in andere teams. We zullen er even aan moeten wennen: SIS Schoonmaak en L&B Ledermode zijn de nieuwe toppers en kanshebbers op het kampioenschap in de eredivisie. Dutch Premium Comfort is ook een nieuwe naam aan het firmament van de Buffalo League.

Vijf teams worden op voorhand genoemd als de grootste kanshebbers om de play-offs te halen: het Haagse team van SIS, een volledig Nederlands team met de vertrouwde drie basisspelers Glenn Hofman, Jean van Erp en Jeffrey Jorissen en als nieuwkomer Raimond Burgman. L&B Leermode, met zijn locatie in Het Tapperijke in Hoeven, komt uit met Eddy Merckx, Dave Christiani, Gerwin Valentijn en John Tijssens. HCR Prinsen start met Dick Jaspers, Eddy Leppens, Anno de Kleine en Raymund Swertz. STZ Zundert, finalist in de twee laatste edities, is zeker weer een van de topfavorieten. En tenslotte behoort Dallinga.com zeker weer tot de grote kanshebbers met Frédéric Caudron, Jean Paul de Bruijn, Steven van Acker, Patrick Vasseur en twee ’nieuwe’ sterren: Raymond Ceulemans en de jonge Koreaanse belofte Jung-Ju Shin zullen elk tenminste vier keer aantreden in Sluiskil.

Volgens het merendeel van de teamleiders is de competitie sterker dan ooit. Veel andere buitenlandse toppers zullen opnieuw de weg vinden naar de Nederlandse wedstrijden. Zo maar een greep: Nikos Polychronopoulos, Tayfun Tasdemir, Murat Naci Coklu, Martin Horn, Michael Nilsson, Roland Forthomme, Peter Ceulemans, Savas Bulut, Hakan Incekara, Jérôme Barbeillon, Cédric Melnytschenko, Christian Rudolph, Birol Uymaz, Stefan Galla, Filippos Kasidokostas, Kurt Ceulemans, Gökhan Salman en Jacob Haack Sörensen.

Daarmee is de Nederlandse competitie zeker één van de sterkste, zo niet de sterkste van de wereld. Bennie Deegens, voorzitter van de Sectie driebanden, zei tijdens de presentatie in Den Haag dat het project met onbeperkte buitenlandse spelers zijn laatste jaar ingaat. Daarna wordt bekeken of de regels moeten worden aangepast. ,,De kritiek dat jonge, Nederlandse spelers minder aan bod zouden komen, is weerlegd’’, zei de voorzitter. ,,De eerste prioriteit ligt voor ons op een competitie met prachtige teams en veel topspelers. Maar natuurlijk besteden wij ook aandacht aan de ontwikkeling van onze jeugdspelers.’’

De Buffalo league gaat dus zondag (10 september) van start met een eerste volledige ronde. De laatste wedstrijden voor de winterstop zijn op 17 december, daarna hervat de competitie op 7 januari. De laatste speeldagen, in een dubbel weekend, zijn op zaterdag 5 en zondag 6 mei. Het andere dubbele weekend is op 16 en 17 december.

 

 

De teams in vogelvlucht:

Dallinga.com

Met Frédéric Caudron en Jean Paul de Bruijn heeft het Zeeuwse team twee sterke troeven om de competitie in te gaan. De samenstelling wisselt bij tijd en wijle door andere buitenlandse verplichtingen. Caudron speelt volgens de planning 14 keer, De Bruijn 17 keer. De komst van Raymond Ceulemans en Jung-Ju Shin is zeker een extra boost voor het team en de supporters.
De selectie: Frédéric Caudron, Jean Paul de Bruijn, Steven van Acker, Patrick Vasseur, Jung-Ju Shin, Raymond Ceulemans, Marco Janssen, Bart Ceulemans, Berry Dallinga.

L&B Leermode

Het Tapperijke in Hoeven, de locatie van dit topteam, is voor velen in de top van het driebanden bekend terrein. John Tijssens en Hans van der Wurf hebben er de kern van het team ondergebracht dat een gooi moet kunnen doen naar de titel. Eddy Merckx is de kopman, die in principe alle wedstrijden speelt. Met Dave Christiani, Gerwin Valentijn en John Tijssens heeft het team op alle posities echte winnaarstypes.
De selectie: Eddy Merckx, Dave Christiani, Gerwin Valentijn, John Tijssens, Jacob Haack Sörensen, Henk Habraken, Jeffrey van Nijnatten, Paul Bruijstens, Hans van der Wurf.

SIS Schoonmaak

De meest gehoorde uitspraak tijdens de presentatie: als het optreden van het team net zo spectaculair en flitsend is als de openingsshow, dan belooft het een prachtig jaar te worden. De supporters in het Biljartcafé van Jorissen maken zich op voor een herhaling van twee jaar geleden. Het kampioenschap was toen nog een regelrechte verrassing. De nieuwe sponsor Carl Verhoeven is duidelijk in zijn verwachting. Ik ga voor een kampioenschap, zo legt hij de lat hoog. Raimond Burgman, een onvervalste routinier en titelgrossier, is een enorme versterking voor het team. Glenn Hofman blijft kopman voor Jean van Erp.
De selectie: Glenn Hofman, Jean van Erp, Raimond Burgman, Jeffey Jorissen, Herman van Daalen, Sander Jonen, Ruud Nieuwenburg, Wilco van Wijk, Rob Lamboo.

HC Prinsen

Dinand Prinsen, de teamleider, weet dat hij voor minimaal de helft van de wedstrijden over Dick Jaspers kan beschikken als kopman. Eddy Leppens speelt vrijwel alles en is de sterke debutant in het team dat in het sfeervolle thuishonk in Haarlo een gevreesd tegenstander is voor alle teams. Het wordt uitkijken naar de verdere ontwikkeling van Raymund Swertz, het kaderfenomeen dat zich ook in het driebanden elk jaar verbetert. Jef Philipoom is een sterke reservespeler.
De selectie: Dick Jaspers, Eddy Leppens, Anno de Kleine, Raymund Swertz, Jelle Pijl, Jef Philipoom, Johan Claessen.

STZ Zundert

De verwachtingen in het Brabantse biljartmekka zijn zoals altijd hooggespannen. Roland Forthomme en Peter Ceulemans stimuleren het team elk jaar naar een hoge positie op de ranglijst, alleen blijft de zo begeerde titel nog altijd uit. Peter Ceulemans zal dit jaar niet alle wedstrijden spelen, omdat hij ook in de bundesliga actief is. Maar zeker in de belangrijkste wedstrijden zal Zundert op zijn sterkst aantreden. D’n Hoek is klaar voor een mooi en sfeervol seizoen.
De selectie: Roland Forthomme, Peter Ceulemans, Barry van Beers, Raymon Groot, Rk van Beers, Roland Uijtdewillegen, Danny Geysen, Lennart Schrauwen, Sam van Etten.

Team Eekhoorn

De Nederlands/Belgische combinatie werkt voortreffelijk en maakt nog elk jaar progressie. Jerry Hermans, ook de teamcaptain, heeft zich van talentvol voetballer razendsnel ontwikkeld tot een biljarter met een mooie toekomst. De samenstelling is onveranderd. Frans van Kuyk, die in België is gestart met een overwinning op Caudron, voert het team aan als vanouds, Kurt Ceulemans, met zijn ups en downs, gaat een druk jaar tegemoet als World Cup organisator in België, maar is de altijd gevreesde tweede man. De meest talenvolle Nederlandse jongere, Joey de Kok, staat op de reservelijst.
De selectie: Frans van Kuyk, Kurt Ceulemans, Kenny Miatton, Jerry Hermans, Jack Wijnen, Eddy Willems, Henriek Hanegraaf en Joey de Kok.

A1 Biljarts

Twee sterkhouders zijn vertrokken, Eddy Merckx en Gerwin Valentijn. Maakt dat de weg vrij voor Michael Nilsson om zich weer eens in Nederland te vertonen. En Christian Rudolph is ook al zo’n speler met een grote bekendheid in de eredivisie. A1 werd met Nilsson niet zo lang geleden kampioen van de eredivisie. Kunnen die gouden tijden ooit weer herleven in Apeldoorn? Addy Wienk zou er heel wat voor overhebben.
De selectie: Michael Nilsson, Christian Rudolph, Ronny Lindemann, Martien van der Spoel, Henk Blauwblomme, Kay de Zwart, Michel van Silfhout, René Gerrits, Addy Wienk.

Bousema Lochem

Wat een team zal er staan in Lochem als Murat Naci Coklu en Martin Horn de kopmannen zijn? Het zal tenminste in de helft van de wedstrijden kunnen, als het aan Ronny Hazewinkel, de kopman ligt. Het volle internationale programma van deze spelers is het struikelblok. Toch is Lochem, met ook Gökhan Salman en Stefan Galla op de spelerslijst, één van de vaste waarden in de eredivisie met een vrijwel zekere rol als middenmoter. Therese Klompenhouwer is reserve dit seizoen.
De selectie: Murat Naci Coklu, Martin Horn, Stefan Galla, Gökhan Salman, Wesley de Jaeger, Frans van Schaik, Therese Klompenhouwer, Markus Galla, John Schollink.

De Veemarkt

De debutant gaat vooral op de Turkse toer met een geweldig drietal op de spelerslijst: Tayfun Tasdemir, Can Capak en Tolgahan Kiraz. Met die drie in de arena kan De Veemarkt van elke tegenstander winnen. De vraag is natuurlijk: hoe vaak zal het team in deze sterkste opstelling uitkomen. De Veemarkt heeft ook een Duitse inbreng met Dustin Jäschke, Torsten Anders en Dieter Grossjung. Zeker een tegenstander, onder leiding van René Dericks, om rekening mee te houden.
De selectie: Tayfun Tasdemir, Can Capak, Tolgahan Kiraz, Dustin Jäschke, Huub Wilkowski, Torsten Anders, Dieter Grossjung, Ramazan Durdu, René Dericks.

’t Hartje/Van Wanrooy

De biljartsupporters die in het Brabantse Oosterhout wonen, kunnen hun ’hartje’ ophalen. Behalve de twee teams op de Camping, speelt er nog een derde team zijn thuiswedstrijden. ’t Hartje, met Ad Broeders vast weer als de drijvende kracht, heeft Peter De Backer als eerste op de lijst. De Belg is in eigen land niet verkeerd begonnen: hij was de beste man in de eerste ronde van de competitie voor zijn team uit Zele. Savas Bulut en Hakan Incekara komen af en toe overgevlogen om het team te versterken en Davy van Havere, die vaak als kopman wordt ingezet, heeft zijn sporen inmiddels ook verdiend. Voor iedereen welkom terug: de buitengewoon sympathieke Harrie van de Ven.
De selectie: Peter De Backer, Savas Bulut, Hakan Incekara, Davy van Havere, Harrie van de Ven, Ad Koorevaar, Frank Martens, Ad Broeders, Wim van Cromvoirt.

DPC

Het bolwerk van Danny Molier heeft wat aanpassingen gedaan na het vertrek van twee smaakmakers: Semih Sayginer, voor weinig wedstrijden vorig jaar) en Frans, Sweet Caroline, van Schaik. De jonge Fransman Cédric Melnytschenko is een debuut in Nederland van harte gegund. De start is zondag met vier buitenlanders: Birol Uymaz, Martin Spoormans, Cédric Melnytschenko en Richard Bitalis. Zeker weer een spraakmakend team, daar hoeft niemand aan te twijfelen. Met één wereldtopper op afroep: Nikos Polychronopoulos. En nog een Franse aanwinst: Jérôme Barbeillon.
De selectie: Nikos Polychronopoulos, Birol Uymaz, Jérôme Barbeillon, Martin Spoormans, Cédric Melnytschenko, Richard Bitalis, Ronnie Daniels, Tom Beemsterboer, Erwin Hens, Danny Molier.

MCR

Op de camping van Jerry Hermans speelt in het komende seizoen ook MCR, met een opvallende naam op één: Filippos Kasidokostas. Hoe vaak zal de Griek, die al een paar jaar hevige last heeft van een trillende arm, verschijnen? Dat is de vraag, omdat hij ook in World Cups zelden meer verschijnt. Het Brabantse team heeft niettemin ook Thorsten Frings en Emilio Sciacca als niet te onderschatten buitenlanders.
De selectie: Filippos Kasidokostas, Thorsten Frings, Emilio Sciacca, Bart Hoefnagels, Stefan Lenting, Nick Loenen, Randy Loenen, Leon Brouwer.

 

Tekst: Frits Bakker
Foto Jaspers ©Kozoom, foto Caudron ©Ton Smilde

SEOUL – De 55-jarige Italiaan Marco Zanetti is als sportman in de bloei van zijn leven. Met de briljante overwinning in het best gedoteerde toernooi in het mondiale driebanden, de LG U+ Cup in Seoul, accentueerde de oude maestro zijn terugkeer aan de top. Voor de zege in het Zuid-Koreaanse bolwerk moest Zanetti niet alleen Dick Jaspers, maar ook Frédéric Caudron verslaan in het traject dat leidde naar de eindstreep. De finalepartij, tegen de onverwacht sterke, vrij onbekende Koreaan Jin-Pyo Hong (40-19 in 16) bracht zelfs het chauvinistische thuispubliek in extase. Marco was de onbetwiste ster in Seoul. Zelden straalde hij zo veel klasse, zelfvertrouwen en vechtlust uit. De volle arena bewonderde op de slotdagen niet alleen de suprematie op het biljart. Het charisma en het temperament van de kampioen vielen zeer in de smaak bij de Koreanen.

 

 

Met zijn tweede grote succes van dit jaar, na de Europese titel in Brandenburg, schaarde Zanetti zich in Seoul onder de groten van dit tijdperk. Zijn derde plaats op de wereldranglijst, beter dan hij in jaren heeft gedaan, is het bewijs voor de nieuwe fase in zijn sportleven. Het grote geld lonkte in het Koreaanse toernooi, dat verhoogde ongetwijfeld de spanning bij de hoofdrolspelers. Marco Zanetti bleef uiterst koel onder de grote druk en weerstond de aanvallen van Jaspers, Caudron en de Koreaanse kopstukken Choi en Heo.

De hoofdprijs van 60.000 euro is de verdiende beloning voor de speler die na een carrière in de klassieke spelen ook in het driebanden is uitgegroeid tot een wereldspeler. Twee wereldtitels, hoge scores in de World Cups, Europese successen op alle fronten hebben de sportieve honger van Zanetti nog lang niet gestild. Hij was ook weer dicht bij prolongatie van zijn titel op de World Games, maar werd in de finale verslagen door een andere grootheid van dit tijdperk, Dani Sánchez.

De voorbode van een grootse vorm kondigde zich in Seoul al aan in de kwalificaties. Zanetti haalde het hoogste moyenne van de zestien spelers (2.622), onder meer door overwinningen op twee sterke Koreanen, Sung-Won Choi en Jung-Han Heo. Alleen Dick Jaspers troefde hem af in de laatste sessie, maar in de knock-outs nam de Italiaan revanche met 40-34 in 14 beurten (2.857 tegen 2.429). Frédéric Caudron (met winst tegen Nikos Polychronopoulos, 40-28 in 15), Torbjörn Blomdahl (winst op titelhouder Choong-Bok Lee met 40-33 in 26) en Jin-Pyo Hong, de revelatie, die de Koreaanse clash tegen Dong-Koong Kang won met 40-33 in 17, dienden zich aan als de andere drie halve finalisten.

 

 

En net als eerder dit jaar in het Europees kampioenschap bleek Marco Zanetti een angstgegner voor Frédéric Caudron in de halve finale. Op het EK won de Italiaan na een furieuze start met 40-14 in 11 beurten, in de halve eindstrijd in Seoul was het meesterschap niet veel minder. Zanetti lanceerde de partij met negen in de eerste beurt en bracht vier beurten later de knock-out toe met een magistrale serie van 18! Daarmee evenaarde hij de hoogste serie van Blomdahl in de kwalificaties. De voorsprong van 33-10 brak het verzet van Caudron en resulteerde tenslotte in 40-19 in 12 beurten (3.333 tegen 1.583).

Jin-Pyo Hong stond in de andere halve finale tegenover een andere Europese grootheid. De 31-jarige Koreaan uit Daejeon, gehuwd, vader van één kind met een tweede op komst, vertoont zich af en toe eens in de World Cups, maar komt niet verder dan een 74e plaats op de wereldranglijst. Toch schitterde hij vorig jaar ook in dit toernooi. Toen werd hij in de halve finale uitgeschakeld door de latere winnaar Choong-Bok Lee.

Torbjörn Blomdahl, die zijn beste partij in de openingsronde had gespeeld (40 in 8, serie 18) had nog de illusie op winst tegen Jin-Pyo Hong toen het na 20 beurten nog 25-21 stond voor de Koreaan. Twee bevliegingen van de ontketende Hong waren genoeg voor de overwinning en het daverende applaus van zijn thuispubliek. Met 8 en 6 in zijn laatste twee beurten ging Hong door de finish: 40-21 in 22 (1.818/0.954).

De finalepartij was een eenrichtingswedstrijd door de suprematie van Zanetti. De snelle voorsprong (14-4, 20-11, 25-15) haalde de spanning uit de partij. De Italiaan leek te finishen in de 15e beurt, maar miste zijn laatste en tiende carambole. Het was slechts uitstel van executie voor Jin-Pyo Hong, die éen beurt later devoot moest buigen voor zijn tegenstander: 40-19 in 16 (2.500/1.188).

De lucratieve prijzenpot werd verdeeld onder de finalisten:

1 Marco Zanetti, 60.000 euro

2 Jin-Pyo Hong, 30.000 euro

3 Frédéric Caudron en Torbjörn Blomdahl, 15.000 euro

5 t/m 8 Dick Jaspers, Dong-Koong Kang, Choong-Bok Lee, Nikos Polychronopoulos, 7.500 euro.

 

Tekst: Frits Bakker (kozoom.com)
Foto’s ©Kozoom

De voorbereiding voor een voetbalseizoen vinden wij altijd mooi. Iedereen is dan positief, Drie of vier clubs gaan voor de titel, zeker acht clubs gaan voor de play-offs, en alle clubs uit het rechterrijtje gaan voor rechtstreekse handhaving. Niemand degradeert, kortom!

 

 

Bij het biljarten, en ook bij het driebanden, zijn de verwachtingen gewoonlijk wat bescheidener – en realistischer.

Dat gezegd hebbend, is bij de driebanden teams aan ambitie geen gebrek!

Wat te denken van de spetterende teampresentatie van S.I.S Schoonmaak van een paar dagen geleden. Met als uitgesproken Haagse doelstelling: dit jaar bij de eerste drie, en binnen drie jaar kampioen.

 

Van Jaap Gonning ontvingen we onlangs twee vooruitblikken over HCR Prinsen en Bousema Lochem. Ook hier, met uitgesproken doelstellingen! Onderstaand onverkort Jaap’s vooruitblikken.

 

 

HCR Prinsen gaat voor de Top drie en bekerfinale

Komend weekend begint voor de driebandenspelers van het Haarlose HCR Prinsen het biljartseizoen met een kraker in Sluiskil. Daar moet het team van captain Dinand Prinen het opnemen tegen Dallinga.com met spelers als Frédéric Caudron, Jean-Paul de Bruijn en Jung-Ju Shin. Verder kan Patrick Vasseur met name bij thuiswedstrijden een beroep doen op good-old Raymond Ceulemans en Bart Ceulemans. Zelf gaat Prinsen met Dick Jaspers, Eddy Leppens, Anno de Kleine en Raymund Swertz naar Zeeuws Vlaanderen.

“Deze wedstrijd is direct al een graadmeter waar wij staan”, aldus de captain. “Wij hebben de lat voor dit seizoen hoog gelegd en dat moet ook kunnen met hert aantrekken Eddy Leppens en Sjef Philipoom. Afgelopen seizoen grepen we net overal naast, maar dit seizoen gaan we echt voor de Top drie en de bekerfinale. Het is ambitieus want met name voor de Top drie zijn tal van kanshebbers zoals de tegenstander van zondag, S.I.S. uit Den Haag, S.T.Z. Zundert en Hoogwerf uit Hoeven en voor de beker moet je ook een beetje geluk hebben bij de loting, maar we gaan het proberen”.

De wedstrijd in Sluiskil begint zondag om 13:00 uur.

 

 

Bousema Lochem gokt op de middenmoot

Voor de driebandenspelers van het Lochemse Bousema/Lochem, begint de competitie komende zondag met een uitwedstrijd bij MCR in Oosterhout. Captain Ronny Hazewinkel gaat met het kwartet Martin Horn, Stefan Galla, Wesley de Jaeger en Almeloër John Schollink proberen een betere start te maken dan het afgelopen seizoen toen men tot aan eind van de competitie moest knokken voor lijfsbehoud. Een saillant detail is wel dat Horn en De Jaeger afgelopen seizoen nog deel uitmaakte van MCR dat toen promoveerde naar de eredivisie.

“Wij gaan echt dit seizoen minimaal voor een plaats in de middenmoot, maar gelet op samenstelling van de andere teams zal het wel heel erg druk worden en kan puntverlies je zo weer ver terug werpen”, aldus Hazewinkel, die nog geen idee heeft met wie zijn tegenstander gaat komen. Op de lijst van spelers staat in ieder geval de Griek Filippos Kasidokostas, de Duitser Thorsten Frings en de Italiaan Emilio Sciacca en als reserve de Tukker Stefan Lenting.

De eerste ballen in Oosterhout gaan om 13:00 uur rollen.

 

Veel ambities dus, en volop enthousiasme voor het komende driebanden seizoen! Als KNBB wensen wij iedereen een (wederom) plezierig, competitief en sportief driebanden seizoen toe.

 

Intro/outro tekst: Rolf Slotboom
Tekst HCR Prinsen & Bousema Lochem: Jaap Gonning
Foto’s Dick Jaspers & Stefan Galla ©Jaap Gonning, foto Jeffrey Jorissen ©Paul Brekelmans