VIERSEN – Het gevecht om de 32e wereldtitel driebanden voor landenteams krijgt een finale met zeven Europese landen en Zuid-Korea. De ranglijst na de voorronden wordt aangevoerd door de Koreanen, gevolgd door België, Turkije en Nederland. De partijen voor de kwartfinales, waarin knock-out wordt gespeeld zijn Zuid-Korea-Frankrijk (20.00), België-Oostenrijk (20.00), Turkije-Duitsland (17.00) en Nederland-Denemarken (17.00). De ongeslagen groepswinnaars waren de Koreanen (zes punten 2.222), de Belgen (zes punten, 1.578) en de Turken (zes punten, 1.481).

De vierde groepswinst ging naar Nederland, dat in zijn laatste wedstrijd diep moest buigen voor Oostenrijk. Arnim Kahofer en Andreas Efler stelden de kwalificatie veilig door een sterk optreden tegen Dick Jaspers en Jean Paul de Bruijn. Twee series, van 14 in de vierde beurt en 7 in de zevende beurt waren beslissend voor een riante zege: 40-26 in vijftien beurten. Het was de tweede beste winstpartij uit de voorronden.

De twee Oostenrijker omhelsden elkaar na de wedstrijd om de kwalificatie te vieren. ,,Het is prachtig voor ons land dat we bij de beste acht zijn”, zei Kahofer later. ,,De opdracht om Nederland te verslaan is niet gemakkelijk, maar het liep allemaal in ons voordeel.” Andreas Efler: ,,Met die twee series konden we een mooie voorsprong nemen. We kregen vertrouwen in ons spel en hebben het daarna goed afgemaakt.” De Nederlanders, die vrijdag nog een recordpartij speelden, waren nu kansloos. ,,Ik kreeg alleen maar slechte ballen, alles liep verkeerd voor ons”, verklaarde Jean Paul de Bruijn.

De laatste plaatsing voor de kwartfinales ging naar Frankrijk na een moeizame, maar ruime winst op Libanon (40-20 in 39). Jérôme Barbeillon en Cédric Melnytschenko stonden vorig jaar op het podium na verlies in de halve finale tegen Zuid Korea. Dat is nu de tegenstander in de kwartfinales van deze zaterdagavond. Het jonge Egyptische team (Sidhom/Abdin) werd in zijn laatste wedstrijd riant verslagen door Ecuador, dat zijn beste wedstrijd van het toernooi speelde. Javier Teran en Luis Aveiga grepen de winst met 40-24 in 22.

De Zuid-Amerikanen (Peru, Ecuador en Colombia), de andere Aziaten (Vietnam, Japan, Libanon), het enige Afrikaanse land, Egypte, en Griekenland werden in de voorronden uitgeschakeld. Vooral voor Colombia, een gerenommeerd land in driebanden, was het toernooi een deceptie. Robinson Morales en Fernando Diaz bleven ver onder hun normale niveau. Vietnam kwam met twee World Cup sterren aan de start: de Aziatische kampioen Nguyen Quoc Nguyen en Quyet Chien Tran. Ze bleven in de groep met Zuid-Korea en Denemarken alleen Griekenland voor, dat al zijn wedstrijden verloor. Alleen Ecuador, Vietnam en Egypte eindigden van de uitgespeelde landen boven de één gemiddeld.

De eindstanden van de poules:

Poule A:
1 België 3-6-1.579-8
2 Frankrijk 3-4-1.112-8
3 Japan 3-2-0.967-5
4 Libanon 3-0-0.817-5

Poule B:
1 Nederland 3-4-2.078-9
2 Oostenrijk 3-4-1.255-14
3 Egypte 3-2-1.186-8
4 Ecuador 3-2-1.135-8

Poule C:
1 Zuid-Korea 3-6-2.222-10
2 Denemarken 3-4-1.486-10
3 Vietnam 3-2-1.158-7
4 Griekenland 3-0-0.944-6

Poule D:
1 Turkije 3-6-1.481-11
2 Duitsland 3-4-1.312-12
3 Peru 3-2-0.806-4
4 Colombia 3-0-0.793-5.

VIERSEN – Het hoogtepunt kwam van de Nederlanders, die op de tweede dag van het WK driebanden voor landenteams de beste wereldprestatie leverden. De beste partij in het nieuwe Scotch Double systeem, dat nog maar voor het tweede jaar wordt gespeeld op dit toernooi, is nu in handen van Dick Jaspers en Jean Paul de Bruijn. De twee Nederlanders speelden in de tweede wedstrijd voor de voorronden tegen Egypte de 40 caramboles uit in 11 beurten. Dat was goed voor een record op het scorebord: 40-21 in 11, 3.636 gemiddeld.

Dick Jaspers zei na afloop: ,,Ik heb vijf of zes wereldrecords gebroken in mijn carrière en eigenlijk mag ik deze nu ook meetellen.” De twijfel over de waarde van het record is begrijpelijk: het heeft te maken met het Scotch Double systeem, met vier spelers van één land tegelijk aan tafel. Deze speelwijze wordt nog maar sinds vorig jaar gehanteerd. Toen vestigde Nederland ook een record: Dick Jaspers en Jean van Erp scoorden 40 punten in 15 beurten. Jean Paul de Bruijn: ,,Ik realiseer me dat dit record snel weer zal worden verbeterd.”

Vier landen waren na het eerste part van de voorronden zeker van een plaats bij de laatste acht: de Turken op de eerste dag als eerste team, daarna volgden op de tweede dag Zuid-Korea, Nederland en tenslotte de Belgen, die tegen Frankrijk met 40-19 in 18 beurten al een veel hoger niveau lieten zien dan op de eerste dag. In de late avondsessies kwamen daar nog twee landen bij: Duitsland als eerste, als de nummer twee achter Turkije. Denemarken en Vietnam streden om de tweede positie achter Zuid Korea.

De Nederlanders waren superieur tegen Egypte na 13-1 (3), 17-5 (5) en tenslotte nog gezamenlijke series van 8 en 5 voor een eindscore van 40-21 in 11. Het Oranje-duo stond na twee ronden met het hoogste moyenne: 2.286. De Koreanen komen daar dicht in de buurt en staan na de winst op Denemarken (40-30 in 21) ook boven de twee: 2.162.

Zaterdag spelen nog zes landen om twee plaatsen bij de laatste acht. Egypte speelt in Poule B nog tegen Ecuador en heeft met twee matchpunten en het beste gemiddelde de kansen in eigen hand. Ook Oostenrijk is nog niet uitgeschakeld, maar moet dan in zijn laatste poulewedstrijd wel winnen van Nederland. De Fransen hebben de beste kansen in Poule A met nog een wedstrijd te gaan tegen Libanon. Japan speelt nog tegen België. In deze groep was het Libanon van George Ltief en Yasser Shehayeb twee keer een taaie tegenstander. De Belgen op de eerste dag (40-31 in 35) en Japan in de tweede partij (40-38 in 35) hadden een iets sterker eindschot.

Hoe staat het, na twee dagen spelen, eigenlijk met de interactie tussen spelers in dit toernooi? De reacties zijn verschillend, omdat er een groot verschil is in de tactiek. Het bekende tikje van de Duitsers met de vuisten tegen elkaar na elke gemaakte carambole versterkt volgens de twee spelers de teamgeest. De Koreanen hebben een zekere, niet overdreven manier van overleggen tijdens de series, zijn meer koel en berekend. De Fransen praten uitvoerig, de Belgen houden af en toe een korte conversatie en geven elkaar soms een vriendelijk tikje. Semih Sayginer en Tayfun Tasdemir kijken elkaar wel eens doordringend aan om te wijzen hoe ze het best zou kunnen scoren. De Zuid-Amerikanen zijn niet van die praters, maar kijken vaak van dicht bij mee als de medespeler aan tafel staat.

Dick Jaspers en Jean Paul de Bruijn, het recordtweetal van deze tweede dag, komen elkaar al zo’n veertig jaar tegen en kennen elkaar blindelings. ,,Ik word niet zo graag gestoord, want dan verlies ik mijn concentratie”, zegt Jaspers. ,,Ik speel niet anders dan dat ik voor mezelf speel.” Jean Paul de Bruijn vindt het een prachtige ervaring: ,,Ik heb het gevoel dat Dick nooit mist. Dat motiveert mij enorm en ik krijg er zeker inspiratie van.”

Morgen, zaterdag, gaan de laatste voorronden om 11.00 uur en 13.30 van start. Daarna wordt de ranglijst opgemaakt en worden de finaleronden samengesteld. De kwartfinales zijn om 17.00 en 20.00 uur.

VIERSEN – De start van de Koreanen was briljant, de Nederlanders, de Duitsers en de Denen kwamen sterk uit het startvak, maar met nog drie dagen te gaan wacht nog een pittig gevecht om de medailles op het WK driebanden voor landenteams. De echte gouddelvers zijn er niet bij dit jaar in Viersen. De Zweedse prijsvechter, zeven keer winnaar in de geschiedenis met Torbjörn Blomdahl en Michael Nilsson en negen keer in totaal, werd niet geselecteerd, omdat de ranglijst voor landen werd gehanteerd in het deelnemersveld van 16 landen. De Belgen, aanvoerder van dat klassement, behoren tot de grote kanshebbers met Nederland, Zuid-Korea, Turkije en Duitsland.

De Koreaanse titelverdediger was de snelste starter op de eerste dag en heeft met Sung-Won Choi en Dong-Koong Kang twee geduchte rivalen voor de Europese concurrentie. Het thuisland Duitsland, met Martin Horn en Ronny Lindemann, had een walk-over tegen Colombia, de Belgen met Frédéric Caudron en Jef Philipoom mochten opwarmen tegen Libanon, Nederland met Dick Jaspers en Jean Paul de Bruijn hadden een sterk slot en de Turken met Tayfun Tasdemir en Semih Sayginer waren ondanks winst nog niet op hun best.

Toen UMB-president Mr. Farouk Barki op de openingsdag was uitgesproken vanaf zijn podium, ontrolden zich de eerste partijen in de arena, die in de eerste ronden een opvallend jeugdige aanhang op de tribunes zag juichen. Dat is traditie in de Festhalle: de opening is meestal een parade van jonge muzikanten en zingende schoolkinderen als warming-up voor de sportieve clash tussen de landen. Het veld is kleiner dan anders (van 24 naar 16 teams), waardoor grote landen als Zweden (Blomdahl) en Spanje (Sánchez) ontbreken en Marco Zanetti met Italië ook moet thuisblijven. Bovendien zijn de volgens de historie meest succesvolle teams van Nederland en België uit elkaar gehaald. De Belgen voeren de ranglijst van de laatste jaren onder meer aan door vier overwinningen van het koningskoppel Frédéric Caudron/Eddy Merckx. Dick Jaspers, twee jaar geleden nog winnaar met Jean van Erp, speelt nu met Jean Paul de Bruijn.

De andere toplanden die op dit WK zeker kunnen schitteren, zijn de Koreanen, de Turken en de Duitsers. Voor de regerend kampioen begonnen Choi en Kang onder meer dankzij samen gedeelde series van 10 en 9 met een klinkende overwinning op de andere Aziatische grootmacht Vietnam: 40-21 in 16. Nguyen Quoc Nguyen en Quyet Chien Tran hadden een te trage start om later de tegenstander nog te bedreigen. De Duitsers hadden Colombia nog strakker in hun greep in een partij die halverwege al was beslist en waarin de kloof op het eind werd verhoogd naar 40-10 in 26 beurten.

De andere Zuid-Amerikanen lanceerden zichzelf ook met verlies en tamelijk matige partijen: Peru tegen Turkije (40-24 in 36), Ecuador tegen Nederland (40-21 in 23). De lange reis was geen excuus, zei Javier Teran, die met Luis Aveiga toch al een aardige reputatie heeft. ,,De Nederlanders waren gewoon veel beter, omdat Dick Jaspers helemaal niets heeft gemist.” Luis Aveiga had wel een slechte vlucht gehad: ,,Ik heb niet kunnen slapen, die vermoeidheid heb ik op het biljart gevoeld.”

Dick Jaspers, die de laatste jaren met wisselende teammaats speelt en al weken in een grootse vorm is: ,,Het is belangrijk om ook in dit spel je concentratie vast te houden, maar je mag elkaar af en toe wel eens wat voorzeggen. Het moet alleen niet te veel zijn, want we weten vaak zelf wel hoe we de ballen moeten spelen.” Jean Paul de Bruijn: ,,We kennen elkaar al zo’n veertig jaar, daarom weten we wat we aan elkaar hebben. Maar soms hebben we elkaar ook nodig. Ik zeg echt wel eens tegen Dick dat hij een bal beter anders kan spelen en dan pakt het nog goed uit ook.”

Frédéric Caudron, heel wat kilo’s lichter, en Jef Philipoom hadden met Belgieë een onverwacht taaie tegenstander aan Libanon, dat lang bijbleef (22-20) en tot het laatst op tien puntjes achterstand bleef staan (40-31 in 35). Jef Philipoom had een tipje voor de schoonmakers: ,,De ballen zijn niet schoon, daar hebben we veel last van gehad. Ze hebben machines, maar ze moeten ze ook benutten.” In de laatste ronde van de vier poules kreeg Frankrijk met Jérôme Barbeillon en Cédric Melnytschenko in de slotfase de adem van de Japanners nog in de nek, niet genoeg om nog echt te dreigen: 40-34 in 32.

De Denen hadden met Tonny Carlsen en Thomas Andersen een voortreffelijke start tegen Griekenland en de twee jonge Egyptenaren Sameh Sidhom en Mohamed Abdin net baas over Oostenrijk met een slotserie van zes: 40-38 in 36. Tonny Carlsen: ,,Het is een mooie start, maar de weg is nog heel lang, we blijven bij de les.”