Betfred.com World Snooker Championship 2009

In aanloop naar de finale van het Betfred.com WK snooker 2009 tussen John Higgins en Shaun Murphy kookte The Crucible Theatre in Sheffield traditiegetrouw over van sensatie en emotie. Mark Allen schakelde titelverdediger Ronnie O’Sullivan uit, Stephen Hendry maakte zijn tweede 147 ooit op het WK en verder regende het centuries en comebacks.

Door Peter de Brie, vanuit The Crucible Theatre

Vertrouwd, maar ook veranderd sloeg het snookercircus zaterdag 18 april zijn tenten op in Sheffield, waar al sinds 1977 het WK wordt betwist om de beker uit 1927, de cheque van 250.000 pond en de eeuwige roem.

Wat er anders was? Na het rood en roze van sigarettenmerk Embassy verschoot The Crucible enkele jaren geleden van kleur, naar het intense groen van goksite 888.com. Anno 2009 vond de wereldsnookerbond WSA in Betfred.com een nieuwe weddenschapsmakelaar om de sponsorpot te vullen. De arena kleurde er blauw van.

Wat hetzelfde bleef? Na angstig afwachten kreeg de stad Sheffield te horen dat het WK in elk geval tot en met 2014 toch in de staalstad blijft. Opties als Manchester of het opkomende China als toneel voor ’s werelds belangrijkste snookertoernooi gaan weer voor een jaar of vijf de koelkast in. Tot opluchting van veel fans en spelers die genieten van de historie en entourage in The Crucible.

Gewoontegetrouw kende ook dit WK weer onverwachte uitslagen en onwaarschijnlijke keerpunten. Extra opvallend mag het enorme aantal centuries worden genoemd. Al tijdens de kwartfinales werden oude records gebroken. Makkelijkere pockets, suggereerden criticasters. Beter tafelonderhoud, aldus finalist Shaun Murphy. “Elke dag lakens en banden aanpakken betekent dat we constant onder topomstandigheden spelen.”

Halve finales: twee knappe comebacks afgeweerd
John Higgins (Schot) – Mark Allen (N-Ier) 17-13
Shaun Murphy (Eng) – Neil Robertson (Aus) 17-14

“Als ik nog met 16-17 verloren had, zou ik hier mijn pensionering hebben aangekondigd”, verklaarde John Higgins nadat Mark Allen van 13-3 en 14-4 tot 15-13 terugknokte, met de vuist in de lucht en het publiek op zijn hand. De jonge Noord-Ier, die alsnog met 17-13 moest buigen voor Higgins was achteraf toch tevreden. “De adrenaline hield me op de been. Dit is nog maar het begin van wat ik kan. John zei na afloop dat ik me geen zorgen moest maken en hier ooit zal winnen. Een geweldig compliment.”
Ook Neil Robertson zorgde voor een fraaie, maar vergeefse comeback. Bij 14-7 won de blonde Aussie zeven frames op rij tegen Shaun Murphy en kreeg het publiek op zijn hand met zijn aanvallende en onvoorspelbare stijl. Murphy, al dagen uitgejouwd door sommige toeschouwers, hoorde zelfs applaus toen hij abusievelijk blauw in een pocket zag rollen en zo een foul vijf tegen kreeg. Na de laatste pauze hervond de verbeten Murphy zich plots wonderwel en scoorde 106, 81 en 94 om met 17-14 zijn tweede finale te halen, na zijn verrassende winst in 2005.
“Zonder die interval had ik gewonnen”, meende Robertson. “Ik ben trots dat ik zo sterk terug kwam, nadat ik aanvankelijk worstelde met mijn techniek. Dat heb ik opgelost aan de oefentafel, maar ik had die ene roze niet mogen missen in frame 29.” Murphy dankte na afloop ook de interval. “Ik voelde met zo slecht bj 14-14, maar mijn manager overtuigde me om gewoon te denken dat ik nog een best of 5 moest spelen. En als kind al presteer ik het best als ik met mijn rug tegen de muur sta.”


Kwartfinales: een 147 of vijf centuries is niet genoeg
Mark Allen (N-Ier) – Ryan Day (Wales) 13-11
John Higgins (Schot) – Mark Selby (Eng) 13-12
Shaun Murphy (Eng) – Stephen Hendry (Schot) 13-11
Neil Robertson (Aus) – Stephen Maguire (Schot) 13-8

Good old Stephen Hendry (40) nam met een 147 een 5-2-voorsprong op Shaun Murphy. Na 1995 was het de tweede maximum van de Schot op het WK, zijn negende in totaal, ook de negende ooit in The Crucible en de 68e in het profsnooker. Murphy putte er inspiratie uit, terwijl Hendry opnieuw zijn focus zocht. Met series van 73, 137, 76, 104, 80 en 110 schakelde de surprisewinnaar van 2005 de zevenvoudig wereldkampioen uit.
“Het is een troost dat ik dit WK goed speelde na een slecht seizoen”, vond Hendry. “En een 147 maken is de grootste kick die je krijgen kunt in snooker. Maar toch zou ik die maximum hebben willen ruilen voor een plek in de halve finale.”
Murphy weerstond niet alleen Hendry, maar ook het publiek dat hem uitjouwde. Volgens Britse boulevardkranten omdat hij zijn vrouw Clare zou hebben verlaten, met achterlating van een briefje op de trap. Zijn schoonouders werd de toegang tot The Crucible geweigerd, anti-Murphy-schreeuwers werden uit de zaal verwijderd. “Ik lees geen kranten en ga niet in een hoekje zitten janken als ik boegeroep hoor. Ik ben hier om te snookeren”, reageerde Murphy blijkbaar onaangedaan.
John Higgins trof Mark Selby, die hij in 2007 op weg naar zijn tweede WK-titel klopte in de finale. Sindsdien verloor de Schot vier keer van Selby, die in de eerste drie frames 118, 124 en 117 scoorde. Higgins reageerde met 141, Selby antwoordde met 114 en 119, een partijrecord van vijf centuries. Bij 11-12 maakte Higgins gelijk en scoorde onder druk 75 in de slotframe. “Mark had eerder al remise aangeboden omdat deze wedstrijd geen verliezer verdiende. Hij had gelijk”, vond de Schot.
Mark Allen moest ondanks breaks van 103, 119, 108 en 103 tot het einde knokken om Ryan Day van zich af te houden. Neil Robertson, The Thunder from Down Under, haalde het opmerkelijk vlot van ’s werelds nummer twee Stephen Maguire.


Laatste zestien: O’Sullivan onttroond door Mark Allen
Mark Allen (N-Ier) – Ronnie O’Sullivan (Eng) 13-11
Ryan Day (Wales) – Nigel Bond (Eng) 13-5
John Higgins (Schot) – Jamie Cope (Eng) 13-12
Mark Selby (Eng) – Graeme Dott (Schot) 13-10
Shaun Murphy (Eng) – Marco Fu (Hong Kong) 13-3
Stephen Hendry (Schot) – Ding Junhui (China) 13-10
Neil Robertson (Aus) – Ali Carter (Eng) 13-8
Stephen Maguire (Schot) – Mark King (Eng) 13-6

In 2004 won Mark Allen het IBSF WK in Veldhoven, sindsdien is de linkshandige Noord-Ier rap geklommen op de profladder. Verloor hij vorig jaar nog met 9-10 van Hendry (na 9-7 voor!), nu scalpeerde hij ondanks de druk titelverdediger Ronnie O’Sullivan. Snel en agressief spelend, maar ook emotievol met de gebalde vuist zwaaiend, boog Allen een 7-9 om in 13-11.
“Mark zal geen salto maken vanwege deze zege, omdat ik zo zwak speelde”, meende O’Sullivan, die nu tijd kon vrijmaken voor zijn vader. Ron senior, die een celstraf van achttien jaar uitzit vanwege moord op een uitsmijter van een nachtclub, mag af en toe op proefverlof en komt volgend jaar vrij. Dan kan hij zoonlief voor het eerst live volgen in The Crucible. Allen noemde zichzelf de nieuwe Alex Higgins, maar dan zonder de drankzucht van zijn legendarische landgenoot.
Jamie Cope zette John Higgins 10-12 achter met een 103, maar de tweevoudig kampioen won de laatste drie frames met breaks van 96 en 80. Ook de winst van Mark Selby op oud-titelhouder Graeme Dott (13-10) was een zwaarbevochten affaire. Stephen Hendry stuitte de opmars van Ding Junhui door met 140 op 12-9 te komen. De Chinees maakte nog 121, maar daarna was het over.
Ali Carter, de verliezend finalist van vorig jaar, kreeg een stevig pak slaag van Neil Robertson.


Laatste 32: Williams, Davis en Ebdon zwaaien af
Ronnie O’Sullivan (Eng) – Stuart Bingham (Eng) 10-5
Mark Allen (N-Ier) – Martin Gould (Eng) 10-6
Nigel Bond (Eng) – Peter Ebdon (Eng) 10-5
Ryan Day (Wales) – Stephen Lee (Eng) 10-4
John Higgins (Schot) – Michael Holt (Eng) 10-5
Jamie Cope (Eng) – Joe Perry (Eng) 10-6
Mark Selby (Eng) – Ricky Walden (Eng) 10-6
Graeme Dott (Schot) – Barry Hawkins (Eng) 10-8
Shaun Murphy (Eng) – Andrew Higginson (Eng) 10-8
Marco Fu (Hong Kong) – Joe Swail (N-Ier) 10-4
Ding Junhui (China) – Liang Wenbo (China) 10-8
Stephen Hendry (Schot) – Mark Williams (Wales) 10-7
Ali Carter (Eng) – Gerard Greene (Eng) 10-5
Neil Robertson (Aus) – Steve Davis (Eng) 10-2
Mark King (Eng) – Rory McLeod (Eng) 10-6
Stephen Maguire (Schot) – Jamie Burnett (Schot) 10-5

Waar Jimmy White, John Parrott, Ken Doherty, Matthew Stevens en Alan McManus niet in slaagden, lukte Mark Williams en Steve Davis nog wel: via de kwalificaties Sheffield halen. Daar hield het feest echter in de eerste ronde op.
Williams leidde zelfs met 7-5 tegen vriend en rivaal Stephen Hendry, maar ontevreden over zijn beschadigde pomerans liet de Welshman er een ander stootkussentje op zetten. Daar raakte hij niet meer aan gewend en Hendry ging mer met 83, 53 en 53 met de winst vandoor.
Zesvoudig kampioen Steve Davis, 51 jaar intussen, kwam tot een beste break van 51 en slechts twee frames tegen Neil Robertson bij zijn 29e optreden in The Crucible. “Als ze ‘come on’ roepen terwijl je nog geen bal door een openstaande schuurdeur gemikt krijgt, dan klinkt dat toch niet lekker”, aldus Davis, die wel blijft proberen. “Afsluiten in stijl? Dat stadium ben in al gepasseerd. Ik glijd aan mijn vingernagels langs de muur naar beneden, maar geef niet op.”
Stuart Bingham, winnaar van de InterConnect Dutch Open in Den Bosch, redde het niet tegen Ronnie O’Sullivan. Joe Swail, tweede in de Dutch Open en pas nog auteur van een 147 in het Van der Kamp Open in Jumbo Warmond, legde het af tegen Marco Fu uit Hong Kong. Mark King, ook vaak te gast in Nederland, won van Rory McLeod, de eerste kleurling in Sheffield, maar nog niet de Tiger Woods van het snooker.
Het Chinese onderonsje tussen Ding Junhui en Liang Wenbo werd door de laatste geleid met 8-7 dankzij een 91-break, maar Ding stelde met 111, 91 en 63 orde op zaken. Voormalig finalist Nigel Bond mag dan grijzer worden, hij schakelde wel China Open-winnaar en ex-titelhouder Peter Ebdon uit.

Hoogste breaks
147 Stephen Hendry (kwartfinale)
141 John Higgins (kwartfinale)
140 Stephen Hendry (laatste 16)
140 Ronnie O’Sullivan (laatste 32)