O’Sullivan snookert alleen nog voor de lol

‘Had mijn vrouw maar een zo’n been’, loofde Godfried Bomans ooit mooie Marlene Dietrich. Veel snookerspelers zouden genoegen nemen met een arm van Ronnie O’Sullivan, zelfs die mindere linker waarmee het onberekenbare genie de afstoot verricht. The Rocket hoefde 4 en 5 mei niet eens vol gas te geven naar zijn derde wereldtitel te cruisen op het 888.com WK snooker 2008 in Sheffield

Door Peter de Brie, vanuit The Crucible Theatre.

Nadat een vadsige streaker maandagavond door de verraste bewaking bij de haren onder de tafel vandaan was gesleept, had O’Sullivan op het laken weinig geworstel meer nodig om zich definitief te ontdoen van Ali Carter. Met een vloeiende 69 en wat sprokkelwerk steeg The Rocket, die de slotsessie begon op 16-8, naar de benodigde 18-8 voor de beker.

Omgeven door zijn vriendin en kinderen Lilly en Ronnie miste hij twee mensen. “Jammer dat mijn vader en Jimmy White er niet bij kunnen zijn.” O’Sullivan (32) mijmerde meteen, zoals wel vaker, over een vervroegd pensioen. “Ik ben blij, maar hard toe aan vakantie. Soms is snooker mentaal zo belastend, maar ik hoop dat ik het kan opbrengen om er volgend jaar weer te zijn.”

Na zijn buitenaardse halve finale tegen zevenvoudig kampioen Stephen Hendry (17-6) nam O’Sullivan tegen finaledebutant Carter een meer menselijke gedaante aan. Minder subliem maar wel gestaag bouwde de Engelsman aan een comfortabele 18-8-zege. “Maar ik worstelde met mijn vorm”, erkende hij. “Het valt ook niet mee als er duizend man in je nek hijgen.”

Dat vond Carter ook. “We hadden het allebei moeilijk. Voor mij was het extra lastig omdat ik zo’n lange, spannende halve finale tegen Joe Perry heb moeten spelen. De tank was leeg, ik kon in de finale niet het niveau bereiken dat ik hoopte. En Ronnie is zelfs als hij niet top is nog veel te goed voor me als ik niet op mijn allerbest ben.”

Carter, wiens carrière geremd werd door de ziekte van Crohn, weerde zich kranig. Al rekende de 28-jarige piloot in opleiding, bijgenaamd Captain Carter, nooit echt op de titel. “Als ik honderd frames tegen Ronnie speel, win ik er misschien achttien. Die moet ik dus heel snel pakken”, relativeerde Carter vooraf zijn kansen.

Dat realisme had O’Sullivan al bij Carter ingepeperd tijdens de Northern Ireland Trophy, een duel dat ‘s wereld nummer een won met 5-2 door elk frame een century te maken, inclusief een 147-break. Zo’n magische maximum scoorden beide finalisten eerder dit WK, een unicum.

“Ik neem dat Ali niet kwalijk, maar nu moet ik de bonus met hem delen. Ik wilde net een Bentley kopen”, grapte O’Sullivan. Met 250.000 Britse ponden voor de titel moet dat alsnog lukken. Het natuurtalent, wiens vader levenslang uitzit voor moord maar wiens moeder na belastingontduiking weer vrij is, potte al dik vijf miljoen pond bij elkaar.

“Ik speel niet meer voor geld of bekers, maar puur uit liefde voor de schoonheid van deze sport”, stelt het soms ongeleide projectiel. Op zijn website bood hij pas nog zijn excuses aan – in het Engels en het Chinees - wegens vunzige opmerkingen tijdens de persconferentie van de China Open, niet beseffend dat zijn microfoon aan stond.

Een zeldzame uitglijder, de laatste jaren. The Rocket is evenwichtiger nu, zowel in als buiten de arena. Aan de tafel kan Ronnie in vorm snooker simpel en goddelijk tegelijk laten lijken. Een kunstschilder met een keu, maar ook iemand die a la Van Gogh depressieve buien kent. Dan gooit hij er met zijn pet naar.

Meermaals dreigde hij al te stoppen met snooker. Pas nog, toen het op training niet lekker ging. “Hardlopen is nu mijn nummer 1-sport”, flapte hij er gefrustreerd uit. O’Sullivan rent inderdaad vlot halve marathons. “Je weet vooraf nooit welk hoofd hij erop heeft staan, maar dat weet Ronnie zelf ook niet”, zegt Jan Verhaas, de Nederlandse profreferee die gisteren zijn derde WK-finale leidde. Het snelle einde betekende nog overwerk voor de man uit Brielle. Om het publiek te plezieren diende Verhaas na de finale nog een demonstratiepartij tussen Steve Davis en Ian McCulloch te leiden.

O’Sullivan uitte na zijn derde WK-zege (alleen Hendry met zeven en Davis met zes hebben meer wereldtitels op hun naam) opnieuw twijfels over zijn toekomst. “Als ik er geen plezier meer in heb, stop ik liever.” Het publiek in The Crucible smeekte de volksheld om terug te keren. En allicht zal ook deze mogelijke retraite weer een loos dreigementje blijken. Prettig voor al zijn fans en de snookersport, jammer voor zijn tegenstanders.

Profiel Ronnie O’Sullivan
Geboren: 5-12-1975 te Londen
Woonplaats: Chigwell
Vriendin: Jo
Kinderen: Taylor-Ann (uit vorige relatie), Lilly en Ronnie
Bijnaam: The Rocket
Prijzengeld WK 2008: £ 328.500
Prijzengeld totaal: £ 5.490.060
Hoogste serie: 147 maximum (9x, wereldrecord)
Centuries (100+breaks): 529 (tweede na Hendry met 718)
WK-zeges: 2001 (18-14 tegen John Higgins), 2004 (18-8 tegen Graeme Dott), 2008 (18-8 tegen Ali Carter)
WK 2008: ronde 1 Liu Chang 10-5, ronde 2 Mark Williams 13-7 (147), kwartfinale Liang Wenbo 13-7, halve finale Stephen Hendry 17-6, finale Ali Carter 18-8