THEO DERKSEN (Discus/Kaketoe) NEDERLANDS KAMPIOEN IN ANKERKADER 38/2 1E KLASSE
Deze finale werd gespeeld in het weekend van 12 t/m 14 maart j.l. in lokaliteit 'T OOGH VAN VLAARDINGH' in Vlaardingen. Deze door de gelijknamige vereniging voortreffelijk georganiseerde eindstrijd in een sfeervolle wedstrijdzaal kreeg een zinderend slot in een allesbeslissende finale tussen Theo Derksen en Theo Zwarthoed
Na 5 ronden voerden zij de ranglijst aan met respectievelijk 10 (Theo Zwarthoed) en 8 punten (in de 4e ronde leed Theo Derksen zijn enige verliespartij in deze eindstrijd tegen Jeroen Schulte; hierdoor kwam hij wel op 2 punten achterstand van zijn naaste belager(s) In de 5e ronde deed hij meteen weer goede zaken door een gevaarlijke medetitelkandidaat Vincent Veldt aan zijn zegekar te binden (9 brt 250 car.)
Op zondag moest Theo alweer om 10.00 uur aantreden voor zijn 6de partij. Ditmaal was Sven Nabuurs van Moira zijn tegenstander.
Na aanvankelijk een aarzelend begin kwam Theo meer en meer in zijn spel maar ook Sven raakte redelijk op dreef en beide spelers gingen gelijk op.
Regelmatig werd er onder deze partij naar de andere tafel gekeken waar Zwarthoed tegen Veldt aan het spelen was immers voor Theo was deze partij van groot belang daar Zwarthoed in het klassement 2 punten voorsprong had op Theo. Mede door en prachtige serie van 186 won Veldt de partij tegen Zwarthoed waardoor Zwarthoed op 10 punten bleef steken. Theo wist dus wat 'm te doen stond en gelukkig kon hij zijn partij tegen Sven daarna toch naar zijn hand zetten en speelde als eerste de 250 caramboles bij elkaar. Sven kon in de nabeurt nog wel een 30-tal caramboles produceren maar kon er toch geen remise meer uitslepen met als gevolg dat de toernooileiding zich kon gaan opmaken voor een droomfinale tussen Theo Derksen en Theo Zwarthoed. Beide spelers hadden 10 punten maar Theo Derksen had absoluut het hoogste moyenne wat inhield dat bij een eventueel gelijk spel Theo Derksen toch kampioen zou zijn.
In deze, na later zou blijken, bloedstollende finale werd al bij de tosstoot het taktisch strijdplan van Zwarthoed duidelijk want ondanks dat hij de tos won liet hij Theo de partij beginnen. Binnen 4 beurten stond Theo reeds op 151 caramboles maar Zwarthoed kwam met een serie van 117 caramboles terug in de partij en nam een redelijke voorsprong op Theo die hij gedurende de rest van de partij niet meer uit handen gaf tot aan die ene laatste beurt............ In de 11de beurt namelijk had Zwarthoed, met nog slechts een handjevol caramboles te gaan, de kans deze finalepartij winnend af te sluiten maar de spanning steeg naarmate Zwarthoed het einde zag naderen en zijn afstoot raakte te verkrampt, de ballen kwamen te groot te liggen, en hij voelde de druk dat een misser weleens fataal kon worden. En zo geschiedde dat de allerlaatste te maken carambole door Zwarthoed werd gemist en Theo alsnog een beurt en een kans kreeg om zijn resterende 51 caramboles te maken. Deze kans liet Theo zich niet ontglippen en ondanks de duidelijk aanwezige spanning begon hij gestaag en vol wilskracht aan deze zeer zware opgave. Je voelde dat er een ontknoping in de lucht hing, de aanwezige toeschouwers werden stiller en stiller en Theo speelde onverdroten door, punt voor punt, geslepen, elke situatie goed afwegend, groot spel werd afgewisseld met subtiele caramboles op de lijn tot, door de arbiter, de beroemde woorden "en nog 5" geannonceerd werd. Met een uiteindelijke slotserie van 51 direkt gevolgd door 2 vreugdedansjes stootte Theo zijn 250 caramboles bij elkaar. De zwaar aangeslagen Zwarthoed miste daarna ook nog eens zijn nastoot. Onder een daverend applaus van de aanwezige toeschouwers en medespelers liet Theo zich, met de meeste matchpunten en het hoogste moyenne van dit toernooi, huldigen als een terechte en waardig Nederlands kampioen "Ankerkader 38/2, eerste klasse" 2010 !!
Het behalen van deze titel was voor Theo de ultieme bekroning van een voor hem voortreffelijk verlopen seizoen; immers door zijn uitstekende resultaten in poule 3 van de nationale kadercompetitie, waarin hij startte in het 38/2 werd hij door zijn hoge moyenne als snel gerechtigd om 57/2 te gaan spelen, hetgeen hem goed af schijnt te gaan want in dat spelsoort moet hij nu al 240 car . zien te produceren.
En om aan alle twijfels een eind te maken promoveerde hij tijdens de voorwedstrijden in het 38/2 met een geweldig moyenne van bijna 32.00 officieel naar het 57/2 en plaatste zich en passant ook nog voor de nationale finale in het 38/2 in Vlaardingen
Eerder eiste hij ook in het LIBRE al alle aandacht voor zich op: zowel in de voorwedstrijden en ook weer in de finale (6e plaats) eindigde hij met de hoogste moyennes (87.00 en 81.00)
Samenvattend: geweldige prestaties van deze ware biljartliefhebber, zijn niet aflatende inzet en passie voor de klassieke spelsoorten in combinatie met zijn biljartkwaliteiten leverden hem een zeer verdiende Nationale Titel in het 38/2 1e klasse op.
(In 1981 werd hij ook al Nederlands kampioen maar toen in teamverband met het Kaderteam van de Kaketoe met toenmalige teamgenoten Pierre de Haard en Léon de Leeuw)
Met vriendelijke groeten, Hein Tromp / Hans Hüttner
